Lamma eyja, Junk boat og The New Territories

Litlir fiskimannakofar við höfnina á Lamma eyju

Á fimmtudaginn, fyrir rúmri viku síðan, ákvað sólin að heiðra okkur með nærveru sinni en hennar hefur verið sárt sakanað síðustu 3 vikurnar. Mér skilst að hún hafi ákveðið að heimsækja Ísland, allavega hefur ekki sést til hennar síðan fyrstu vikuna mína hér.
Í tilefni endurkomu sólarinnar ákváðum við að fara yfir á Lammaeyju og kíkja á ströndina á föstudeginum. Þetta þýddi að það voru 5 kærulausir skiptinemar sem skrópuðu í vinnunni á föstudaginn. Það kann að hljóma illa, en helmingur hópsins hérna hefur nákvæmlega engin verkefni eða svo lítil og svo langan tíma til að klára þau að ca klst vinna á dag er mikið meira en nóg. Þetta á reyndar ekki við mig, en ég vann lengur á fimmtudaginn og hugaði með mér að ég gæti unnið að skýrslunni minni yfir helgina. Annars er yfirmaðurinn minn nýbúinn að koma mér fyrir í tölvuveri B.Sc nemanna þar sem nýr rannsóknarprófessor var að koma og þarf að nota tölvuna sem ég hef haft til umráða. Ég hef ekki séð hann síðan, svo ég hafði nú ekki miklar áhyggjur af því að mæta ekki.
Við tókum ferju yfir á Hong Kong eyju og síðan aðra yfir á Lammaeyju, en ferjur tengja saman allar eyjurnar hérna . Þetta minnir meira á strætókerfi en ferjur þar sem þær sigla allan daginn oftast á 10-20min fresti, ja það er meira að segja tíðari ferðir en íslenska strætókerfið.
Eitt það merkilegasta við Lamma eyju er eflaust að á henni eru engir bílar. Þeir eru reyndar með einhverja sem þeir kalla "village vehicle" en það líkist meira golfbílum en veljulegum bílum. Þetta eru litlir pallbílar sem eru aðalega notaðir til að flytja vistir og varning milli þorpana á eyjunni.
Þorpin samanstanda af litlum lágum húsum og þröngum götum fullum af ótrúlega girnilegum sjávarréttaveitingarstöðum, skemmtilegum búðum, fjölda hunda og vinalegu fólki. Stemmningin var afslappaðri og rólegri en í Kowloon eða á Hong Kong eyju, og það var mun hljóðlátar enda engir bílar á ferð. Klárlega staður sem ég vil heimsækja aftur og ég held að sé einn af mínum uppáhalds hérna í Hong Kong. Hugsa að ég "neyðist" til að kíkja aftur yfir á Lamma þar sem ég var einfaldlega ekki nógu dugleg að taka myndir þar. c",)

Ströndin á Lamma rétt fyrir sólsetur

Á laugardaginn smelltum við okkur í siglingu um Victoria Harbour um borð í Junk boat en það eru gamaldags bátar frá Hong Kong. Við ætluðum að kíkja á kíverska hátíð sem fara átti fram í musteri á Hong Kong eyju. Þegar við fundum loksins hofið, (þau eru lág og hverfa inn í skóg háhýsa hérna) kom í ljós að það var voða lítið um hátíðarhöld þar. Við gætum hafa ruglast eitthvað í dagsetningunum þar sem allar kínverskarhátíðir miðast við tungldagatal sem eins og nafnið gefur til kynna byggist á gangi tunglsins og lenda því hátíðarnar á mismunandi dögum jafnvel mánuðum milli ára skv okkar dagatali. Það gerði lítið til, við skoðuðum musterið og störðum á fólk hengja upp reykelsa spírala upp í loftið til að biðja guðina um greiða.

Hér má sjá flödan allan af reykelsis keilunum eða spírölunum hanga í loftinu á musterinu, á rauðu miðunum eru bænirnar þeirra.

Við kíktum í markað í hliðargötu, á leiðinni heim, sem seldi alls konar minjagripi og kínadót. Hugsa að ég kíki aftur þangað áður en ég fer heim, aldrei að vita nema ég kippi með mér eins og nokkrum kínaskálum eða tebollum. Þarf aðeins að hugsa hvað af þessu ég muni nota, er reyndar mest spennt fyrir því að kaupa lítinn gyltan kött sem vinkar, það er eðal "kínadót". Allavega munu eftirlíkingar af gömlum kínverskum peningum, litlir búddha kallar, blævængir og fleira ekki vera með í för til Íslands. Merkilegasta við þessa markaði er allt ruslið sem þeir reyna að selja ferðamönnum, og tekst í ansi mörgum tilvikum... Oh jæja það hafa víst ekki allir sama smekk.
Fórum í hádegismat á Big O Café og þar fengum við loksins gott pasta. Eins og brennd börn forðast eldin þá höfum við lært af reynslunni og erum hætt að reyna finna etanlega vestrænan mat fyrir skikkalegt verð hérna. Þeir eru einfaldlega búnir að aðlaga hann of mikið að sínum smekk og venjum, líklega það sama og við erum búin að gera við kínamat á vesturlöndum. Þeir eru hinsvegar nokkuð góðir í að láta matinn líta svipað út en bragðast eins og kínamat. Hugsa stundum að kokkarnir eigi ítalskar matreiðlsubækur með myndum en geti ekki lesið uppskriftina svo þeir geri bara það sem þeir geta til að láta réttina líta eins út og á myndunum. En á Big O Café þar litu pastadiskarnir einstaklega vel út svo ég ákvað á láta reyna á þetta einu sinni enn og sé sko ekki eftir því. Eintóm hamingja og ánægja með matin að mati hópsins.

IFC tower (þessi stóri hægra meginn)

Við fórum í IFC verslunarmiðstöðina eftir hádegi, aðalega til að skoða og dást af fallegu hlutunum þar. IFC turninn er hæsta bygging Hong Kong, eins og stendur allavega, það er verið að byggja aðra hærri. Þetta er algjör hátísku staður með Prada, Gucci, Valentino og fleiri og fleiri fínar verlsanir sem við varla þorðum að stíga fæti inn í. IFC er í raun tveir turnar og verslunarmiðstöðin er einungis á fyrstu 5 eða 6 hæðunum í þeim hærri. Þar fyrir ofan tekur svo International Finance Center við á næstu 82 hæðunum og í þeim minni er svo stærsta Four Seasons hótel í heimi, svo það kemur kannski ekki á óvart hvaða búðir eru í nágreni við það.
Við enduðum því á að fara í HM í næstu götu þar sem verðin voru meira að okkar skapi.

Landsvæðið sem tilheyrir The New Territories er allt fyrir ofan ímyndaða skálínu milli Tsuen Wan og Kowloon Tong.

Á sunnudaginn fórum við í túr um "The New Territories" en það er landsvæðið sem Englendingar leigðu af Kína í 99 ár. Hinn hlutan af Hong Kong tóku þeir með valdi. Nýju landsvæðin eru að mestu leiti óbyggð og eru því nokkurn vegin einn stór skógur en þar voru helstu verksmiðjur breta á sínum tíma. Þær hafa núna flutst yfir á meginlandið þar sem vinnuafl er ódýrara. Við vorum með frábæran fararstjóra með okkur, Sue. Sue er bresk, uþb 60-65 ára ótrúlega hress kona sem á sínum yngri árum smellti sér í 4 ára bakpokaferðalag um heiminn! Geri aðrir betur. Hún settist svo að í Hong Kong á níunda áratugnum og er núna með fullgildan ríkisborgararétt hérna. Hún var líka uppfull af ýmiskonar skemmtilegum fróðleiksmolum um Hong Kong, Kína og Asíu yfir höfuð. Gæti ekki hugsað mér betri fararstjóra.

Yuen Yuen Institue: musterið sem við heimsóttum er tileinkað þremur mismunandi trúarbrögðum, Búddisma, Taoisma og Konfúsíusisma.

Fyrsta stopp dagsins var í Yuen Yuen musterið eða hofið eins og orðabókin vill þýða orðið "Temple"... sem er heldur skemmtilegt fyrir þær sakir að þar eru fleiri en ein trú iðkuð. Þær eru 3 talsins, Búddismi, Taoismi og Konfúsíusismi. Það var afar gaman að sjá hvernig mismunandi, en þó lík, trúarbrögð geta verið iðkuð í friði og sátt á sama stað.
Það voru nokkrar jarðarfarir í gangi þegar við komum á svæðið og þarna mátti sjá papírsbíla, hús, þvottavélar, sjónvörp, farsíma, tölvur, loftræstikerfi og nánast allt sem hugurinn girnist. Þetta eru pappírsgjafir sem brenndar eru við jarðarfari í þeirri trú að sá látni megi verða svo farsæll að eignast þær í næsta lífi. Það er ekki skrítið að þetta séu vinsæl trúarbrögð, aldrei fékk ég að brenna neitt þegar ég mætti í kirkju. Þeir kunna þetta hérna, gera trúina spennandi fyrir börnin, það dregur fleiri að. Nei ég segi nú bara svona, en það er gaman að velta fyrir sér hvernig svona siðir byrja.
Við enduðum svo á því að finna út hvaða dýr við erum, þe skv þeirra ártali. Ég er fædd á ári Uxans (1985) og á mér að líka vel við dreka, tígrisdýr og æj ég man ekki alveg hverja fleiri. Svo pabbi okkur á að koma vel saman, þú ert víst dreki. Ég hugsa að þeir hafi eitthvað rétt fyrir sér.
Það sem kom okkur þó mest á óvart er að skv þeirra reikninum er ég víst 24 ára, ekki 23! Ja ég tel mig nú vera 22 ára en það er annað mál. Þeir segja að við fæðumst eins árs, þe að fyrsta árið sé í móðurkviði. Við vorum sammála um að það væri alls ekkert svo vitlaust, tæknilega séð eyða allir um 9mánuðum í móðurkviði en einhverra hluta vegna teljum við það ekki með. Ég náði nú reyndar ekki að komast að því hvað gerist þegar fyrirburar fæðast... hvort þeir fæðst hálfs árs gamlir eða hvernig þeir aldurs-flokka þá.

Næsta stopp var á hæsta fjalli Hong Kong en þar er afar stór garður og þangað flykkjast Hong Kong búar um helgar til að fara í göngutúra og hittast og grilla saman öll stórfjölskyldan. Þeir stunda þetta reyndar ekki að sumri til eins og við Íslendingar vegna ofsahita, óbærilegs raka, rok og rigningar... það er að segja eins og veðrið er núna. Heldur marsera þeir út úr borginni og upp í fjöllin seint á haustin og á vormánuðum. Við fórum að Tai Mo Shan Lookout Point en þaðan má sjá yfir höfnina og íbúðarhluta Tsuen Wan, ein norðvestasta borg Hong Kong, og á heiðskýrum dögum alla leið til Shenzhen í Kína. Hingað flykkist fólk víst líka þegar kaldast er, því þetta er kaldasti staður Hong Kong og örsjaldan á köldustu dögum ársins má sjá frost hérna. Eitthvað sem Hong Kong búar þekkja ekki. Gaman að því.

Skakka rútan okkar....

Bílstjórinn okkar var eitthvað óreyndur, mér skildist að hann hefði aldrei keyrt þenna túr áður, svo þegar kom að því að leggja á bílastæðinu við garðinn áttaði hann sig ekki á því að hann yrði að taka stóran sveig til að festa ekki rútuna eins og fararstjórinn okkar var að reyna segja honum. Keyra þarf niður nokkuð bratta brekku að bílastæðinu og hola hefur myndast neðst í brekkunni. En óreyndi bílstjórinn okkar áttaði sig ekki á þessu og keyrði því beint áfram. Það varð til þess að afturendi rútunnar rakst í veginn og rútan sat föst. Við hoppuðum því öll út (það sést víst ekki nógu vel á myndinni en hoppið út úr rútunni var um metri á hæð! Það voru 2 stelpur í hópnum sem ekki náðu að lenda og skullu því á héin. Ja við skulum bara segja að þau voru ekki mjög falleg eftir á)
Við gerðum ráð fyrir því að hann myndi bara bakka upp brekkuna og bíða eftir okkur þar, það var hvort eða er bara afleggjarinn að bílastæðinu. En nei. Hann ákvað að bakka upp brekkuna og reyna aftur, án þess að beygja, og í þetta skiptið fannst honum sniðugt að stíga duglega á bensíngjöfina rétt fyrir holunna!!! Það var ekki fallegt hljóð sem heyrðist þegar rútan okkar skall ansi vel í malbikinu og skildi eftir sig dökka rák af málningu á jörðinni. Við vorum viss um að við sætum föst þarna það sem eftir var dagsins, eftir þessi ósköp. En sem betur fer tókst honum að losa hana aftur og við gátum haldið ferðinni áfram í rútu þar sem annað hjólið rakst í bílinn með þar tilgerðum látum, og hún var einfaldlega skugglega skökk alla leiðina. Ef eitthvað þá virtist hún bara skekkjast eftir því sem leið á túrinn. Og það skondna var að mun fleiri sátu á þeirri hlið sem lyftist frá jörðinni en hinni, svo það var ekki þyngd farþegana að kenna.

Við keyrðum því næst fram hjá bæ nálægt landamærum Hong Kong og Kína sem eitt sinn hýsti breska hermenn sem gengdu því hlutverki að vernda landamærin, og fjölskyldur þeirra, en í dag er hálfgerður draugabær. Þegar bretarnir fóru skyldu þeir húsin og íbúðirnar fullinnréttaðar eftir en bresku hermennirnir sem þarna gengdu herþjónustu tóku allir konurnar sínar og börnin með til Hong Kong. Þarna voru því leikskólar, tennisvellir, bíóhús og á meðan dvöl þeirra var, voru reglulegar rútuferðir fyrir eiginkonunrnar inn í Hong Kong svo þær gætu farið að verlsa.
Kíversku hermennirnir sem tóku við þurfa hinsvegar að gegna 2 ára herskyldu á svæðinu, við að passa landamærin, og er þeim einungist leyfilegt að fara 1 sinni heim til Kína á þessu tímabili. Þetta er hluti af samkomulagi Kína og Hong Kong, þe Kína sér um hernaðarlega varnir Hong Kong, en þeir sjá sjálfir um rest (lögreglu, dómstóla og þess háttar). Svona er þetta allavega í bili, en þeir eru víst í 50 ára aðlögunartíma í að verða aftur hluti af Kína.
Aftur að hermönnunum. Þeir eru því flestir einhleypir en þeir sem eru giftir mega ekki taka eiginkonur sínar með sér yfir landamæri til Hong Kong þegar herskylda þeirra hérna hefst. Þeir eru líka mun færri er bretarnir og því nýta þeir einungis brota brot af öllum íbúðunum og húsunum hérna. Þeim er einnig ekki úthlutað heilri íbúð eins og bretunum, heldur deila þeir allir herbergi með fjölda annara hermanna og þarfnast því minna rýmis.
Það sorglega er að í staðin fyrir að gera íbúðirnar að íbúðarhúsum og koma upp einföldu strætókerfi hingað eru þær bara látnar standa auðar, ja ekki fullkomlega auðar þar sem þær eru full innréttaðar, og eru að rotna niður. Það hefur því enginn búið í flestum húsunum í meira en 11 ár! Þeir tóku víst gluggatjöldin niður fyrst núna í vetur, þar sem þau voru farin að molna. Og á sama tíma er Hong Kong að glíma við húsnæðisvandamál.... stundum mætti hugsa aðeins fyrir hlutunum og nýta það sem þegar er til staðar betur. Hefði viljað taka myndir af þessum stórfurðulega stað, en þar sem þetta er jú herstöð þá máttum við ekki stoppa.

Hakka þorpið.

Við héldum för okkar áfram í átt að Kína til að heimækja Hakka þorp. Hakka fólk eru bændur sem komu til Hong Kong og settust þar að. Þeir tala sitt eigið tungumál og hafa sína eigin siði. Þeir td reirðu ekki fæturnar á konunum sínum þar sem þeir voru löngu búnir að átta sig á því að þær væru of mikilvægur starfskraftur á hrísgrjóna ökrunum til að fórna fyrir það eitt að hafa litla fætur. Hakka fólkið er þekkt fyrir frábæra landbúnaðarkunnáttu og nýtingu en meiri hluti þorpana þeirra er að leggjast í eyði þar sem unga fólkið flytur í burtu inn í stórborgirnar í von um betra líf. Þeir eru auðþekkjanleg þar sem Hakka fólk gengur um í svörtum fötum með stóra stráhatta á höfðinu og svört lök fyrir andlitinu til að skýla því frá flugunum. Fólk er hinsvegar vinsmalegast beðið að virða það að taka ekki myndir af Hakkafólki því samkvæmt þeirra trú og siðum, þá telja þeir að ljósmyndir steli hluta af sálinni þeirra. Við vorum því afar hlýðin og virtum þetta en tókum í staðin myndir af húsunum þarna sem voru lítil og skemmtieg en í heldur sorglegu ásikomulagi. Í þorpinu sem við heimsóttum búa nánast eingöngu konur, þar sem ungviði er flutt að heima og í burtu, og mennirnir látnir úr elli. Það var því pínu skondið að labba um tóman bæin en í gluggunum mátti sjá glitta í gömul og hrukkót andlit kíkja á þennan skrítna hóp af hvítu fólki. Ein konan hætti sér reyndar út til að selja okkur heimalagað sælgæti, gert úr hnetum og karamellu. Fyrir 150kr/pakkinn keyptum við upp allar birðirgnar hennar og ég hugsa að þetta hafi verið með betri kaupum flestra. Allavega smakkaðist sælgætið mjög vel og okkur leið vel að hafa styrkt þessa gömlu konu, sem var 85 ára, bjó alein og sá um sig sjálf ásamt því að útbúa sælgæti og selja sjaldséðum ferðamönnum.
Þetta var eitt áhugaverðasta stopp ferðarinnar að mínu mati.

Við héldum förinni áfram í áttina að nokkuð mekilegum bæ sem nefnist Sha Tau Kok og er bókstaflega á landamærum Hong Kong og Kína. Það vill nefninlega svo skemmtilega til að það er gata í miðbænum sem skilur löndin tvö að og heitir hún því frumlega nafni "Border Street". Svo sá íbúarnir gætu valhoppað niður götuna og zikzakkað yfir götuna og væru þeir um leið að hoppa milli landanna tveggja. Það þarf hinsvega sérstakt leyfi til að fara inn í bæinn út af landamærunum svo við máttum ekki fara þangað. Í staðin fórum við að fuglafriðlandinu A Chau, við landamærin.

Það stakk einhver upp á því að ég synti bara yfir til Kína.. það er þarna rétt hinu megin við fjörðinn og slyppi þannig við allt vesenið við nýhertu visa-reglurnar þeirra.

Við erum þó nokkur búin að vera spá í því að kíkja yfir til Kína. Mig langaði sérstaklega að heimsækja Beijing en Kína herti í júní reglur um vegabréfa áritanir til landsins vegna Ólympíu leikanna. Því þurfa allir sem vilja heimsækja landið að sýna fram á farmiða fram og til baka, staðfesta hótelgistingu fyrir alla þá daga sem dvelja á í landinu og ýmislegt fleira.

Næsta stopp var svo "photostop" hjá fossi á leiðinni frá landamærunum.

Fossinn sem við sáum nefnist Bride's Pool Falls. Nafnið kemur til af því að eitt sinn var verið að fara með brúður frá einu þorpinu yfir í annað á leiðinni í sitt eigið brúðkaup. Það var venja að bera brúðurina í vagni frá heimili foreldra hennar að heimili brúðgumans þar sem brúðkaupið sjálft fór venjulega fram. Í þessu tilviki vildi hins vegar svo illa til að burðarmennirnir hrösuðu og datt brúðarvagninn með brúðurinni inn í í fossinn og hún druknaði.
Fossinn er frægastur fyrir að renna allt árið um kring... mér fannst það nú voða lítið merkilegt.... sagði þeim að koma og heimsækja mig þar rynnu nánast allir fossar allt árið um kring. c",)

Síðasta stoppið var fara og sjá Sam Mun Tsai fljótandi fiskimanna þorpið. Þar býr fólkið um borð í þessum fljótandi húsum, og það besta er að þau hafa núna rafmagn um borð, það liggja einfaldlega rafmagnslínur út í vatnið. Efast reyndar um að þetta stæðist okkar öryggisstaðla, en það er annað mál. Þar sem við stóðum á steinsteyptri bryggjunni stóðu hárin á höfðinu okkar upp í loftið líkt og þegar stöðurafmagn er flutt yfir í uppblásna blöðru og haldið nálægt hári.
Þau lifa á því að veiða fisk og selja veitingastöðum í nágreninu. Þeir fiskar sem ekki eru nógu stórir til að selja eru settir í net sem staðsett eru undir húsunum og fóðraðir þar til þeir eru nógu stórir til að selja. Þetta er afar gömul aðferð sem þessi hópur stundar enn. Í gamla daga stigu þau nánast aldrei fæti á þurrt land, en í dag eru einu skiptin sem þetta fólk fer í land er til að selja fiskinn og fara í skóla. En þau verða víst að hlíða lögum landsins sem kveða á að öll börn skulu ganga í skóla. Í gamla daga voru börnin svo vön að standa á bakkanum og kalla á mæður sínar þegar þau komu úr skólanum. Í dag nota þau farsíma líkt og allir aðrir svo þau hringja bara og mömmurnar skjótast á litlu bátunum að sækja ungana sína.
Skemmtilegt hvernig ákveðin tækni gagnast mismunandi menningu. Hérna í Hong Kong er gert ráð fyrir því að meira en 95% íbúa eigi farsíma og við sáum það sama í Shanghai. Það er pínu kjánalegt að sjá að meira aðsegja þeir allra fátækustu hafa samt efni á því að kaupa sér farsíma.

Það sorglega er, að það er verið að reisa "Beverly Hills" á hæð við vatnsborðið. Það eru mjög stór og flott raðhús á Hong Kong mælikvarða. Þegar fyrsta fólkið flytur inn verða fiskimennirnir að flytja í burtu því ríka og fína fólkið vill ekki þurfa að horfa á það úr eðal "harbour view" húsunum sínum.
Harbour view er eitthvað það eftirsóttasta í íbúðarkaupum hérna. Það hefur hins vegar ekki alveg sömu merkingu og við myndum leggja í orðin útsýni yfir sjóinn. Hérna getur það þýtt allt frá því að hafa fullkomið fallegt útsýni yfir höfnina og yfir í það að frá ákveðnu sjónarhorni í íbúðinni megi sjá glitta í sjóinn milli tveggja nærliggjandi háhýsa.
Við enduðum svo frábæran dag á kvöldverði í Tsim Sha Tsui á litlum krúttulegum indverskum veitingastað. Butter chiken og naan brauð.... gerist ekki mikið betra. Pabbi þú verður að fara vara þig ef ég elda einhvern tíman heima, það verður sko indverskur-, japanskur-, tælenskur-, mexíkanskur- eða kínverskurmatur á borðstólum c",)