Filippseyjar

Seint á fimmtudagskvöldið lögðu 13 litlir ferðalangar af stað í leiðangur til Filippseyja. Eftir um tveggja tíma flugferð með eðal flugfélaginu Cebu Pacific lenntum við eldsnemma að morgni til = um miðja nótt á Mactan flugvellinum á Cebu. Það vakti mikla kátínu meðal ferðalanganna þegar flugþjónarnir hófu að sýna súrefnisgrímu-,sætisbelta- og björgunarverstanotkun ... eitthvað sem ég hef ekki séð í langan tíma enda flest flugfélög búin að koma upp sjónvarpsskjáum um borð í sínum vélum.

Cebu er ein af um 7000 eyjum Filippseyja og ágætlega þekktur ferðamannastaður. Við stoppuðum hinsvegar einungis til þess að ná okkur í hefðbundin morgunmat að hætti eyjaskeggja og hoppuðum svo í næstu ferju til eyjunnar Bohol.
Föstudeginum eyddum við í að ferðast um Bohol og skoða það helsta, lengstu bambushengibrú Filipseyja eða í heiminum, man ekki alveg hvort, Súkkulaðifjöllin og uppáhalds apa tegundina mína, Tarsiers. Ég hef einfaldlega ekki hugmynd um hvað þeir heita á íslensku...

Tarsiers eru minnstu apar í heimi og klárlega þeir krúttulegustu. Þeir eru, eins og sérst á myndinni, með afar stór augu (eins og undirskálar) en þeir geta ekki hreyft augun. Í staðinn geta þeir hreyft hausinn á sér í einar 180° líkt og uglur gera. Þeir eru næturdýr sem veiða engisprettur en nafnið er dregið af ofvöxnu öklabeininu sem þeir hafa.
Við áttum erfitt með að slíta okkur frá þessum litlu krúttulegu dýrum og halda ferðinni áfram. Augun í þeim einfaldlega gleypa mann. Við héldum þó ekki áfram fyrr en þeir sem "þorðu", (eins og einhver sagði) fengu að halda á þeim.
Næst tók svo við hengibrúin.
Af henni er voða lítið að segja annað en að þetta var löng hengibrú gerð úr bambus. Hún leit ferkar ótraustvekjandi út í byrjun, en eftir að hafa séð stóran hóp "stórgerðra" Japana koma þrammandi yfir treystum við okkur til að skokka þetta líka.
Að labba yfir var eins og ágætis rússíbanaferð, hún vaggaði svo mikið fram og til baka með eðal brakhljóðum. Þegar yfir er komið er ekki mikið að sjá, lítil búð sem selur ferðamanna-minjagripa-drasl, gömul kona að selja grillaða banana sem að sögn þeirra sem smökkuðu voru afar sætir og góðir. Ég hélt mig frá þeim enda afar lítið hrifin af nokkurs konar bananabragði. Það var því lítið annað í stöðunni en að þramma aftur til baka í bílanna okkar.
Súkkulaði fjöllin eða Chocolate Hills voru síðasti áfangastaður dagsins áður en haldið var í síðbúin hádegismat.
Þetta eru um 1268 litlir en misstórir keilulaga hólar sem líta skuggalega mikið út fyrir að vera af mannavöldum. Það eru þeir hins vegar ekki, en jarðfræðingar eru ekki á eitt sammála um hvernig hólarnir urðu til. Sumir segja landris aðrir eldfjöll undir sjávarmáli og enn aðrir veðrun eða þeir sem geta ekki valið: samblanda af fyrr nefndu. Sama hvernig þau mynduðust þá eru þau mjög fallegur staður og skemmtilegt stopp á leiðinni okkar.

Hádegismaturinn var borinn fram um borð á litlum pramma sem silgdi með okkur upp fljót í miðjum frumskógi Bohol. Við vorum lygilega heppin með veður því um leið og báturinn lagði af stað byrjaði þessi úrhellis rigning. Pramminn var sem betur fer með afar þéttu og vel ofnu pálmalaufa þaki svo við nutum matarins meðan rigndi.Um miðja vegu byrjuðum við að heyra trommuslátt í fjarska og í ljós kom að eitt stopp yrði tekið á leiðinni. Að sjá innfædda úr Ati ættbálknum dansa og sýna listir sínar.
Þarna sáu 4 ungir piltar klæddir í strápils um að berja á tóma bensínbrúsa, hoppa í gegnum logandi hring, dansa afar misheppnaða stríðsdansa, sýna bogfimi og klifra upp pálmatré. Trommuslátturinn var nokkuð góður, taktfastur og skemmtilegur. Dansarnir, ja þeir virtust ekki vera í mikilli æfingu og héldu því illa takti. Einn þeirra sá svo um að hoppa í gegnum logandi hring og tókst að hitta og komast í gegn án þess að kveikja í strápilsinu sínu. Hann vippaði því næst upp boga og sýndi listir sýnar með boga og örvum og endaði loks á því að klifra upp pálmatré. Við tókum hins vegar eftir því að í tréið var búið að höggva fótstig alla leiðina upp. Þegar allt var tekið saman þá var þetta hin ágætasta ferðamannasýning en ekki mikið meira.
Síðasta stoppið á leiðinni var svo elsta kirkja Bohol eyju en á eyjunni má finna ótrúlegan fjölda kaþólskra kirkja. Þetta stopp vakti litla lukku meðal ferðalanga sem voru orðnir langeygðir eftir sóla, strönd og sjó.

Við brunuðum því næst beina leið á hóelið okkar og tékkuðum okkur inn í lítil rök herbergi. Það gerði þó ekkert til enda voru þau einungis notuð til að hoppa í bíkiní og til að ná 3 tíma blund um nóttina.
Á laugardaginn skelltum við okkur í nudd á ströndinni. Það var einstaklega ljúft og að borga 500kr fyrir klukkutíma nudd skemmdi sko ekki fyrir. Við notuðum annars daginn í afslappelsi á ströndinni, þrátt fyrir sólarleysið, en tókum svo ferjuna aftur yfir til Cebu um eftirmiðdaginn.
Hefðbundinn filippínskur kvöldmatur var á borðstólum um kvöldið, það er grillað sjávarfang. Maturinn var alveg frábær en grillaður hörpudiskur með hvítlauk og osti stóð klárlega upp úr.
Þetta er eitthvað sem ég ætla að prófa elda þegar ég kem aftur heim. Við eyddum svo því sem eftir var kvöldsins á bar í nágreninu þar sem var lifandi tónlist úti í garði.

Sunnudagurinn var hins vegar ekki alveg eins góður og hinir tveir þar sem ég vaknaði fárveik með hita, magaveiki og verki ásamt því að þurfa kasta upp innihaldi magans míns á ca 30 min fresti allan daginn. Það var hins vegar ekkert í maganum enda ekki búin að borða morgunmat. Svo meðan hópurinn gerði sig kláran í að fara í bátsferð og hoppa á milli lítilla eyja í nágreninu þá tékkaði ég mig inn á hótel í nágreni við höfnina. Ég eyddi því sunnudeginum mínum í rúmminu og á baðherberginu á litlu heldur skuggalegu hótelhebergi (að mati filipseyinga þá var þetta ágætasta hótel c",)
Þau sóttu mig svo aftur um kvöldið og við héldum upp á flugvöll. Ég náði þó að kíkja inn í eina gítarbúð á leiðinni, en þeir framleiða fjöldan allan af gíturum þarna á Cebu.
Flugið til baka gekk vel nema á leiðinni veiktust tvær af stelpunum líka, svo við höfum ákveðið að kenna ostrunum sem við átum um þessi óskup öll.