Lamma eyja, Junk boat og The New Territories

Litlir fiskimannakofar við höfnina á Lamma eyju

Á fimmtudaginn, fyrir rúmri viku síðan, ákvað sólin að heiðra okkur með nærveru sinni en hennar hefur verið sárt sakanað síðustu 3 vikurnar. Mér skilst að hún hafi ákveðið að heimsækja Ísland, allavega hefur ekki sést til hennar síðan fyrstu vikuna mína hér.
Í tilefni endurkomu sólarinnar ákváðum við að fara yfir á Lammaeyju og kíkja á ströndina á föstudeginum. Þetta þýddi að það voru 5 kærulausir skiptinemar sem skrópuðu í vinnunni á föstudaginn. Það kann að hljóma illa, en helmingur hópsins hérna hefur nákvæmlega engin verkefni eða svo lítil og svo langan tíma til að klára þau að ca klst vinna á dag er mikið meira en nóg. Þetta á reyndar ekki við mig, en ég vann lengur á fimmtudaginn og hugaði með mér að ég gæti unnið að skýrslunni minni yfir helgina. Annars er yfirmaðurinn minn nýbúinn að koma mér fyrir í tölvuveri B.Sc nemanna þar sem nýr rannsóknarprófessor var að koma og þarf að nota tölvuna sem ég hef haft til umráða. Ég hef ekki séð hann síðan, svo ég hafði nú ekki miklar áhyggjur af því að mæta ekki.
Við tókum ferju yfir á Hong Kong eyju og síðan aðra yfir á Lammaeyju, en ferjur tengja saman allar eyjurnar hérna . Þetta minnir meira á strætókerfi en ferjur þar sem þær sigla allan daginn oftast á 10-20min fresti, ja það er meira að segja tíðari ferðir en íslenska strætókerfið.
Eitt það merkilegasta við Lamma eyju er eflaust að á henni eru engir bílar. Þeir eru reyndar með einhverja sem þeir kalla "village vehicle" en það líkist meira golfbílum en veljulegum bílum. Þetta eru litlir pallbílar sem eru aðalega notaðir til að flytja vistir og varning milli þorpana á eyjunni.
Þorpin samanstanda af litlum lágum húsum og þröngum götum fullum af ótrúlega girnilegum sjávarréttaveitingarstöðum, skemmtilegum búðum, fjölda hunda og vinalegu fólki. Stemmningin var afslappaðri og rólegri en í Kowloon eða á Hong Kong eyju, og það var mun hljóðlátar enda engir bílar á ferð. Klárlega staður sem ég vil heimsækja aftur og ég held að sé einn af mínum uppáhalds hérna í Hong Kong. Hugsa að ég "neyðist" til að kíkja aftur yfir á Lamma þar sem ég var einfaldlega ekki nógu dugleg að taka myndir þar. c",)

Ströndin á Lamma rétt fyrir sólsetur

Á laugardaginn smelltum við okkur í siglingu um Victoria Harbour um borð í Junk boat en það eru gamaldags bátar frá Hong Kong. Við ætluðum að kíkja á kíverska hátíð sem fara átti fram í musteri á Hong Kong eyju. Þegar við fundum loksins hofið, (þau eru lág og hverfa inn í skóg háhýsa hérna) kom í ljós að það var voða lítið um hátíðarhöld þar. Við gætum hafa ruglast eitthvað í dagsetningunum þar sem allar kínverskarhátíðir miðast við tungldagatal sem eins og nafnið gefur til kynna byggist á gangi tunglsins og lenda því hátíðarnar á mismunandi dögum jafnvel mánuðum milli ára skv okkar dagatali. Það gerði lítið til, við skoðuðum musterið og störðum á fólk hengja upp reykelsa spírala upp í loftið til að biðja guðina um greiða.

Hér má sjá flödan allan af reykelsis keilunum eða spírölunum hanga í loftinu á musterinu, á rauðu miðunum eru bænirnar þeirra.

Við kíktum í markað í hliðargötu, á leiðinni heim, sem seldi alls konar minjagripi og kínadót. Hugsa að ég kíki aftur þangað áður en ég fer heim, aldrei að vita nema ég kippi með mér eins og nokkrum kínaskálum eða tebollum. Þarf aðeins að hugsa hvað af þessu ég muni nota, er reyndar mest spennt fyrir því að kaupa lítinn gyltan kött sem vinkar, það er eðal "kínadót". Allavega munu eftirlíkingar af gömlum kínverskum peningum, litlir búddha kallar, blævængir og fleira ekki vera með í för til Íslands. Merkilegasta við þessa markaði er allt ruslið sem þeir reyna að selja ferðamönnum, og tekst í ansi mörgum tilvikum... Oh jæja það hafa víst ekki allir sama smekk.
Fórum í hádegismat á Big O Café og þar fengum við loksins gott pasta. Eins og brennd börn forðast eldin þá höfum við lært af reynslunni og erum hætt að reyna finna etanlega vestrænan mat fyrir skikkalegt verð hérna. Þeir eru einfaldlega búnir að aðlaga hann of mikið að sínum smekk og venjum, líklega það sama og við erum búin að gera við kínamat á vesturlöndum. Þeir eru hinsvegar nokkuð góðir í að láta matinn líta svipað út en bragðast eins og kínamat. Hugsa stundum að kokkarnir eigi ítalskar matreiðlsubækur með myndum en geti ekki lesið uppskriftina svo þeir geri bara það sem þeir geta til að láta réttina líta eins út og á myndunum. En á Big O Café þar litu pastadiskarnir einstaklega vel út svo ég ákvað á láta reyna á þetta einu sinni enn og sé sko ekki eftir því. Eintóm hamingja og ánægja með matin að mati hópsins.

IFC tower (þessi stóri hægra meginn)

Við fórum í IFC verslunarmiðstöðina eftir hádegi, aðalega til að skoða og dást af fallegu hlutunum þar. IFC turninn er hæsta bygging Hong Kong, eins og stendur allavega, það er verið að byggja aðra hærri. Þetta er algjör hátísku staður með Prada, Gucci, Valentino og fleiri og fleiri fínar verlsanir sem við varla þorðum að stíga fæti inn í. IFC er í raun tveir turnar og verslunarmiðstöðin er einungis á fyrstu 5 eða 6 hæðunum í þeim hærri. Þar fyrir ofan tekur svo International Finance Center við á næstu 82 hæðunum og í þeim minni er svo stærsta Four Seasons hótel í heimi, svo það kemur kannski ekki á óvart hvaða búðir eru í nágreni við það.
Við enduðum því á að fara í HM í næstu götu þar sem verðin voru meira að okkar skapi.

Landsvæðið sem tilheyrir The New Territories er allt fyrir ofan ímyndaða skálínu milli Tsuen Wan og Kowloon Tong.

Á sunnudaginn fórum við í túr um "The New Territories" en það er landsvæðið sem Englendingar leigðu af Kína í 99 ár. Hinn hlutan af Hong Kong tóku þeir með valdi. Nýju landsvæðin eru að mestu leiti óbyggð og eru því nokkurn vegin einn stór skógur en þar voru helstu verksmiðjur breta á sínum tíma. Þær hafa núna flutst yfir á meginlandið þar sem vinnuafl er ódýrara. Við vorum með frábæran fararstjóra með okkur, Sue. Sue er bresk, uþb 60-65 ára ótrúlega hress kona sem á sínum yngri árum smellti sér í 4 ára bakpokaferðalag um heiminn! Geri aðrir betur. Hún settist svo að í Hong Kong á níunda áratugnum og er núna með fullgildan ríkisborgararétt hérna. Hún var líka uppfull af ýmiskonar skemmtilegum fróðleiksmolum um Hong Kong, Kína og Asíu yfir höfuð. Gæti ekki hugsað mér betri fararstjóra.

Yuen Yuen Institue: musterið sem við heimsóttum er tileinkað þremur mismunandi trúarbrögðum, Búddisma, Taoisma og Konfúsíusisma.

Fyrsta stopp dagsins var í Yuen Yuen musterið eða hofið eins og orðabókin vill þýða orðið "Temple"... sem er heldur skemmtilegt fyrir þær sakir að þar eru fleiri en ein trú iðkuð. Þær eru 3 talsins, Búddismi, Taoismi og Konfúsíusismi. Það var afar gaman að sjá hvernig mismunandi, en þó lík, trúarbrögð geta verið iðkuð í friði og sátt á sama stað.
Það voru nokkrar jarðarfarir í gangi þegar við komum á svæðið og þarna mátti sjá papírsbíla, hús, þvottavélar, sjónvörp, farsíma, tölvur, loftræstikerfi og nánast allt sem hugurinn girnist. Þetta eru pappírsgjafir sem brenndar eru við jarðarfari í þeirri trú að sá látni megi verða svo farsæll að eignast þær í næsta lífi. Það er ekki skrítið að þetta séu vinsæl trúarbrögð, aldrei fékk ég að brenna neitt þegar ég mætti í kirkju. Þeir kunna þetta hérna, gera trúina spennandi fyrir börnin, það dregur fleiri að. Nei ég segi nú bara svona, en það er gaman að velta fyrir sér hvernig svona siðir byrja.
Við enduðum svo á því að finna út hvaða dýr við erum, þe skv þeirra ártali. Ég er fædd á ári Uxans (1985) og á mér að líka vel við dreka, tígrisdýr og æj ég man ekki alveg hverja fleiri. Svo pabbi okkur á að koma vel saman, þú ert víst dreki. Ég hugsa að þeir hafi eitthvað rétt fyrir sér.
Það sem kom okkur þó mest á óvart er að skv þeirra reikninum er ég víst 24 ára, ekki 23! Ja ég tel mig nú vera 22 ára en það er annað mál. Þeir segja að við fæðumst eins árs, þe að fyrsta árið sé í móðurkviði. Við vorum sammála um að það væri alls ekkert svo vitlaust, tæknilega séð eyða allir um 9mánuðum í móðurkviði en einhverra hluta vegna teljum við það ekki með. Ég náði nú reyndar ekki að komast að því hvað gerist þegar fyrirburar fæðast... hvort þeir fæðst hálfs árs gamlir eða hvernig þeir aldurs-flokka þá.

Næsta stopp var á hæsta fjalli Hong Kong en þar er afar stór garður og þangað flykkjast Hong Kong búar um helgar til að fara í göngutúra og hittast og grilla saman öll stórfjölskyldan. Þeir stunda þetta reyndar ekki að sumri til eins og við Íslendingar vegna ofsahita, óbærilegs raka, rok og rigningar... það er að segja eins og veðrið er núna. Heldur marsera þeir út úr borginni og upp í fjöllin seint á haustin og á vormánuðum. Við fórum að Tai Mo Shan Lookout Point en þaðan má sjá yfir höfnina og íbúðarhluta Tsuen Wan, ein norðvestasta borg Hong Kong, og á heiðskýrum dögum alla leið til Shenzhen í Kína. Hingað flykkist fólk víst líka þegar kaldast er, því þetta er kaldasti staður Hong Kong og örsjaldan á köldustu dögum ársins má sjá frost hérna. Eitthvað sem Hong Kong búar þekkja ekki. Gaman að því.

Skakka rútan okkar....

Bílstjórinn okkar var eitthvað óreyndur, mér skildist að hann hefði aldrei keyrt þenna túr áður, svo þegar kom að því að leggja á bílastæðinu við garðinn áttaði hann sig ekki á því að hann yrði að taka stóran sveig til að festa ekki rútuna eins og fararstjórinn okkar var að reyna segja honum. Keyra þarf niður nokkuð bratta brekku að bílastæðinu og hola hefur myndast neðst í brekkunni. En óreyndi bílstjórinn okkar áttaði sig ekki á þessu og keyrði því beint áfram. Það varð til þess að afturendi rútunnar rakst í veginn og rútan sat föst. Við hoppuðum því öll út (það sést víst ekki nógu vel á myndinni en hoppið út úr rútunni var um metri á hæð! Það voru 2 stelpur í hópnum sem ekki náðu að lenda og skullu því á héin. Ja við skulum bara segja að þau voru ekki mjög falleg eftir á)
Við gerðum ráð fyrir því að hann myndi bara bakka upp brekkuna og bíða eftir okkur þar, það var hvort eða er bara afleggjarinn að bílastæðinu. En nei. Hann ákvað að bakka upp brekkuna og reyna aftur, án þess að beygja, og í þetta skiptið fannst honum sniðugt að stíga duglega á bensíngjöfina rétt fyrir holunna!!! Það var ekki fallegt hljóð sem heyrðist þegar rútan okkar skall ansi vel í malbikinu og skildi eftir sig dökka rák af málningu á jörðinni. Við vorum viss um að við sætum föst þarna það sem eftir var dagsins, eftir þessi ósköp. En sem betur fer tókst honum að losa hana aftur og við gátum haldið ferðinni áfram í rútu þar sem annað hjólið rakst í bílinn með þar tilgerðum látum, og hún var einfaldlega skugglega skökk alla leiðina. Ef eitthvað þá virtist hún bara skekkjast eftir því sem leið á túrinn. Og það skondna var að mun fleiri sátu á þeirri hlið sem lyftist frá jörðinni en hinni, svo það var ekki þyngd farþegana að kenna.

Við keyrðum því næst fram hjá bæ nálægt landamærum Hong Kong og Kína sem eitt sinn hýsti breska hermenn sem gengdu því hlutverki að vernda landamærin, og fjölskyldur þeirra, en í dag er hálfgerður draugabær. Þegar bretarnir fóru skyldu þeir húsin og íbúðirnar fullinnréttaðar eftir en bresku hermennirnir sem þarna gengdu herþjónustu tóku allir konurnar sínar og börnin með til Hong Kong. Þarna voru því leikskólar, tennisvellir, bíóhús og á meðan dvöl þeirra var, voru reglulegar rútuferðir fyrir eiginkonunrnar inn í Hong Kong svo þær gætu farið að verlsa.
Kíversku hermennirnir sem tóku við þurfa hinsvegar að gegna 2 ára herskyldu á svæðinu, við að passa landamærin, og er þeim einungist leyfilegt að fara 1 sinni heim til Kína á þessu tímabili. Þetta er hluti af samkomulagi Kína og Hong Kong, þe Kína sér um hernaðarlega varnir Hong Kong, en þeir sjá sjálfir um rest (lögreglu, dómstóla og þess háttar). Svona er þetta allavega í bili, en þeir eru víst í 50 ára aðlögunartíma í að verða aftur hluti af Kína.
Aftur að hermönnunum. Þeir eru því flestir einhleypir en þeir sem eru giftir mega ekki taka eiginkonur sínar með sér yfir landamæri til Hong Kong þegar herskylda þeirra hérna hefst. Þeir eru líka mun færri er bretarnir og því nýta þeir einungis brota brot af öllum íbúðunum og húsunum hérna. Þeim er einnig ekki úthlutað heilri íbúð eins og bretunum, heldur deila þeir allir herbergi með fjölda annara hermanna og þarfnast því minna rýmis.
Það sorglega er að í staðin fyrir að gera íbúðirnar að íbúðarhúsum og koma upp einföldu strætókerfi hingað eru þær bara látnar standa auðar, ja ekki fullkomlega auðar þar sem þær eru full innréttaðar, og eru að rotna niður. Það hefur því enginn búið í flestum húsunum í meira en 11 ár! Þeir tóku víst gluggatjöldin niður fyrst núna í vetur, þar sem þau voru farin að molna. Og á sama tíma er Hong Kong að glíma við húsnæðisvandamál.... stundum mætti hugsa aðeins fyrir hlutunum og nýta það sem þegar er til staðar betur. Hefði viljað taka myndir af þessum stórfurðulega stað, en þar sem þetta er jú herstöð þá máttum við ekki stoppa.

Hakka þorpið.

Við héldum för okkar áfram í átt að Kína til að heimækja Hakka þorp. Hakka fólk eru bændur sem komu til Hong Kong og settust þar að. Þeir tala sitt eigið tungumál og hafa sína eigin siði. Þeir td reirðu ekki fæturnar á konunum sínum þar sem þeir voru löngu búnir að átta sig á því að þær væru of mikilvægur starfskraftur á hrísgrjóna ökrunum til að fórna fyrir það eitt að hafa litla fætur. Hakka fólkið er þekkt fyrir frábæra landbúnaðarkunnáttu og nýtingu en meiri hluti þorpana þeirra er að leggjast í eyði þar sem unga fólkið flytur í burtu inn í stórborgirnar í von um betra líf. Þeir eru auðþekkjanleg þar sem Hakka fólk gengur um í svörtum fötum með stóra stráhatta á höfðinu og svört lök fyrir andlitinu til að skýla því frá flugunum. Fólk er hinsvegar vinsmalegast beðið að virða það að taka ekki myndir af Hakkafólki því samkvæmt þeirra trú og siðum, þá telja þeir að ljósmyndir steli hluta af sálinni þeirra. Við vorum því afar hlýðin og virtum þetta en tókum í staðin myndir af húsunum þarna sem voru lítil og skemmtieg en í heldur sorglegu ásikomulagi. Í þorpinu sem við heimsóttum búa nánast eingöngu konur, þar sem ungviði er flutt að heima og í burtu, og mennirnir látnir úr elli. Það var því pínu skondið að labba um tóman bæin en í gluggunum mátti sjá glitta í gömul og hrukkót andlit kíkja á þennan skrítna hóp af hvítu fólki. Ein konan hætti sér reyndar út til að selja okkur heimalagað sælgæti, gert úr hnetum og karamellu. Fyrir 150kr/pakkinn keyptum við upp allar birðirgnar hennar og ég hugsa að þetta hafi verið með betri kaupum flestra. Allavega smakkaðist sælgætið mjög vel og okkur leið vel að hafa styrkt þessa gömlu konu, sem var 85 ára, bjó alein og sá um sig sjálf ásamt því að útbúa sælgæti og selja sjaldséðum ferðamönnum.
Þetta var eitt áhugaverðasta stopp ferðarinnar að mínu mati.

Við héldum förinni áfram í áttina að nokkuð mekilegum bæ sem nefnist Sha Tau Kok og er bókstaflega á landamærum Hong Kong og Kína. Það vill nefninlega svo skemmtilega til að það er gata í miðbænum sem skilur löndin tvö að og heitir hún því frumlega nafni "Border Street". Svo sá íbúarnir gætu valhoppað niður götuna og zikzakkað yfir götuna og væru þeir um leið að hoppa milli landanna tveggja. Það þarf hinsvega sérstakt leyfi til að fara inn í bæinn út af landamærunum svo við máttum ekki fara þangað. Í staðin fórum við að fuglafriðlandinu A Chau, við landamærin.

Það stakk einhver upp á því að ég synti bara yfir til Kína.. það er þarna rétt hinu megin við fjörðinn og slyppi þannig við allt vesenið við nýhertu visa-reglurnar þeirra.

Við erum þó nokkur búin að vera spá í því að kíkja yfir til Kína. Mig langaði sérstaklega að heimsækja Beijing en Kína herti í júní reglur um vegabréfa áritanir til landsins vegna Ólympíu leikanna. Því þurfa allir sem vilja heimsækja landið að sýna fram á farmiða fram og til baka, staðfesta hótelgistingu fyrir alla þá daga sem dvelja á í landinu og ýmislegt fleira.

Næsta stopp var svo "photostop" hjá fossi á leiðinni frá landamærunum.

Fossinn sem við sáum nefnist Bride's Pool Falls. Nafnið kemur til af því að eitt sinn var verið að fara með brúður frá einu þorpinu yfir í annað á leiðinni í sitt eigið brúðkaup. Það var venja að bera brúðurina í vagni frá heimili foreldra hennar að heimili brúðgumans þar sem brúðkaupið sjálft fór venjulega fram. Í þessu tilviki vildi hins vegar svo illa til að burðarmennirnir hrösuðu og datt brúðarvagninn með brúðurinni inn í í fossinn og hún druknaði.
Fossinn er frægastur fyrir að renna allt árið um kring... mér fannst það nú voða lítið merkilegt.... sagði þeim að koma og heimsækja mig þar rynnu nánast allir fossar allt árið um kring. c",)

Síðasta stoppið var fara og sjá Sam Mun Tsai fljótandi fiskimanna þorpið. Þar býr fólkið um borð í þessum fljótandi húsum, og það besta er að þau hafa núna rafmagn um borð, það liggja einfaldlega rafmagnslínur út í vatnið. Efast reyndar um að þetta stæðist okkar öryggisstaðla, en það er annað mál. Þar sem við stóðum á steinsteyptri bryggjunni stóðu hárin á höfðinu okkar upp í loftið líkt og þegar stöðurafmagn er flutt yfir í uppblásna blöðru og haldið nálægt hári.
Þau lifa á því að veiða fisk og selja veitingastöðum í nágreninu. Þeir fiskar sem ekki eru nógu stórir til að selja eru settir í net sem staðsett eru undir húsunum og fóðraðir þar til þeir eru nógu stórir til að selja. Þetta er afar gömul aðferð sem þessi hópur stundar enn. Í gamla daga stigu þau nánast aldrei fæti á þurrt land, en í dag eru einu skiptin sem þetta fólk fer í land er til að selja fiskinn og fara í skóla. En þau verða víst að hlíða lögum landsins sem kveða á að öll börn skulu ganga í skóla. Í gamla daga voru börnin svo vön að standa á bakkanum og kalla á mæður sínar þegar þau komu úr skólanum. Í dag nota þau farsíma líkt og allir aðrir svo þau hringja bara og mömmurnar skjótast á litlu bátunum að sækja ungana sína.
Skemmtilegt hvernig ákveðin tækni gagnast mismunandi menningu. Hérna í Hong Kong er gert ráð fyrir því að meira en 95% íbúa eigi farsíma og við sáum það sama í Shanghai. Það er pínu kjánalegt að sjá að meira aðsegja þeir allra fátækustu hafa samt efni á því að kaupa sér farsíma.

Það sorglega er, að það er verið að reisa "Beverly Hills" á hæð við vatnsborðið. Það eru mjög stór og flott raðhús á Hong Kong mælikvarða. Þegar fyrsta fólkið flytur inn verða fiskimennirnir að flytja í burtu því ríka og fína fólkið vill ekki þurfa að horfa á það úr eðal "harbour view" húsunum sínum.
Harbour view er eitthvað það eftirsóttasta í íbúðarkaupum hérna. Það hefur hins vegar ekki alveg sömu merkingu og við myndum leggja í orðin útsýni yfir sjóinn. Hérna getur það þýtt allt frá því að hafa fullkomið fallegt útsýni yfir höfnina og yfir í það að frá ákveðnu sjónarhorni í íbúðinni megi sjá glitta í sjóinn milli tveggja nærliggjandi háhýsa.
Við enduðum svo frábæran dag á kvöldverði í Tsim Sha Tsui á litlum krúttulegum indverskum veitingastað. Butter chiken og naan brauð.... gerist ekki mikið betra. Pabbi þú verður að fara vara þig ef ég elda einhvern tíman heima, það verður sko indverskur-, japanskur-, tælenskur-, mexíkanskur- eða kínverskurmatur á borðstólum c",)

Filippseyjar

Seint á fimmtudagskvöldið lögðu 13 litlir ferðalangar af stað í leiðangur til Filippseyja. Eftir um tveggja tíma flugferð með eðal flugfélaginu Cebu Pacific lenntum við eldsnemma að morgni til = um miðja nótt á Mactan flugvellinum á Cebu. Það vakti mikla kátínu meðal ferðalanganna þegar flugþjónarnir hófu að sýna súrefnisgrímu-,sætisbelta- og björgunarverstanotkun ... eitthvað sem ég hef ekki séð í langan tíma enda flest flugfélög búin að koma upp sjónvarpsskjáum um borð í sínum vélum.

Cebu er ein af um 7000 eyjum Filippseyja og ágætlega þekktur ferðamannastaður. Við stoppuðum hinsvegar einungis til þess að ná okkur í hefðbundin morgunmat að hætti eyjaskeggja og hoppuðum svo í næstu ferju til eyjunnar Bohol.
Föstudeginum eyddum við í að ferðast um Bohol og skoða það helsta, lengstu bambushengibrú Filipseyja eða í heiminum, man ekki alveg hvort, Súkkulaðifjöllin og uppáhalds apa tegundina mína, Tarsiers. Ég hef einfaldlega ekki hugmynd um hvað þeir heita á íslensku...

Tarsiers eru minnstu apar í heimi og klárlega þeir krúttulegustu. Þeir eru, eins og sérst á myndinni, með afar stór augu (eins og undirskálar) en þeir geta ekki hreyft augun. Í staðinn geta þeir hreyft hausinn á sér í einar 180° líkt og uglur gera. Þeir eru næturdýr sem veiða engisprettur en nafnið er dregið af ofvöxnu öklabeininu sem þeir hafa.
Við áttum erfitt með að slíta okkur frá þessum litlu krúttulegu dýrum og halda ferðinni áfram. Augun í þeim einfaldlega gleypa mann. Við héldum þó ekki áfram fyrr en þeir sem "þorðu", (eins og einhver sagði) fengu að halda á þeim.
Næst tók svo við hengibrúin.
Af henni er voða lítið að segja annað en að þetta var löng hengibrú gerð úr bambus. Hún leit ferkar ótraustvekjandi út í byrjun, en eftir að hafa séð stóran hóp "stórgerðra" Japana koma þrammandi yfir treystum við okkur til að skokka þetta líka.
Að labba yfir var eins og ágætis rússíbanaferð, hún vaggaði svo mikið fram og til baka með eðal brakhljóðum. Þegar yfir er komið er ekki mikið að sjá, lítil búð sem selur ferðamanna-minjagripa-drasl, gömul kona að selja grillaða banana sem að sögn þeirra sem smökkuðu voru afar sætir og góðir. Ég hélt mig frá þeim enda afar lítið hrifin af nokkurs konar bananabragði. Það var því lítið annað í stöðunni en að þramma aftur til baka í bílanna okkar.
Súkkulaði fjöllin eða Chocolate Hills voru síðasti áfangastaður dagsins áður en haldið var í síðbúin hádegismat.
Þetta eru um 1268 litlir en misstórir keilulaga hólar sem líta skuggalega mikið út fyrir að vera af mannavöldum. Það eru þeir hins vegar ekki, en jarðfræðingar eru ekki á eitt sammála um hvernig hólarnir urðu til. Sumir segja landris aðrir eldfjöll undir sjávarmáli og enn aðrir veðrun eða þeir sem geta ekki valið: samblanda af fyrr nefndu. Sama hvernig þau mynduðust þá eru þau mjög fallegur staður og skemmtilegt stopp á leiðinni okkar.

Hádegismaturinn var borinn fram um borð á litlum pramma sem silgdi með okkur upp fljót í miðjum frumskógi Bohol. Við vorum lygilega heppin með veður því um leið og báturinn lagði af stað byrjaði þessi úrhellis rigning. Pramminn var sem betur fer með afar þéttu og vel ofnu pálmalaufa þaki svo við nutum matarins meðan rigndi.Um miðja vegu byrjuðum við að heyra trommuslátt í fjarska og í ljós kom að eitt stopp yrði tekið á leiðinni. Að sjá innfædda úr Ati ættbálknum dansa og sýna listir sínar.
Þarna sáu 4 ungir piltar klæddir í strápils um að berja á tóma bensínbrúsa, hoppa í gegnum logandi hring, dansa afar misheppnaða stríðsdansa, sýna bogfimi og klifra upp pálmatré. Trommuslátturinn var nokkuð góður, taktfastur og skemmtilegur. Dansarnir, ja þeir virtust ekki vera í mikilli æfingu og héldu því illa takti. Einn þeirra sá svo um að hoppa í gegnum logandi hring og tókst að hitta og komast í gegn án þess að kveikja í strápilsinu sínu. Hann vippaði því næst upp boga og sýndi listir sýnar með boga og örvum og endaði loks á því að klifra upp pálmatré. Við tókum hins vegar eftir því að í tréið var búið að höggva fótstig alla leiðina upp. Þegar allt var tekið saman þá var þetta hin ágætasta ferðamannasýning en ekki mikið meira.
Síðasta stoppið á leiðinni var svo elsta kirkja Bohol eyju en á eyjunni má finna ótrúlegan fjölda kaþólskra kirkja. Þetta stopp vakti litla lukku meðal ferðalanga sem voru orðnir langeygðir eftir sóla, strönd og sjó.

Við brunuðum því næst beina leið á hóelið okkar og tékkuðum okkur inn í lítil rök herbergi. Það gerði þó ekkert til enda voru þau einungis notuð til að hoppa í bíkiní og til að ná 3 tíma blund um nóttina.
Á laugardaginn skelltum við okkur í nudd á ströndinni. Það var einstaklega ljúft og að borga 500kr fyrir klukkutíma nudd skemmdi sko ekki fyrir. Við notuðum annars daginn í afslappelsi á ströndinni, þrátt fyrir sólarleysið, en tókum svo ferjuna aftur yfir til Cebu um eftirmiðdaginn.
Hefðbundinn filippínskur kvöldmatur var á borðstólum um kvöldið, það er grillað sjávarfang. Maturinn var alveg frábær en grillaður hörpudiskur með hvítlauk og osti stóð klárlega upp úr.
Þetta er eitthvað sem ég ætla að prófa elda þegar ég kem aftur heim. Við eyddum svo því sem eftir var kvöldsins á bar í nágreninu þar sem var lifandi tónlist úti í garði.

Sunnudagurinn var hins vegar ekki alveg eins góður og hinir tveir þar sem ég vaknaði fárveik með hita, magaveiki og verki ásamt því að þurfa kasta upp innihaldi magans míns á ca 30 min fresti allan daginn. Það var hins vegar ekkert í maganum enda ekki búin að borða morgunmat. Svo meðan hópurinn gerði sig kláran í að fara í bátsferð og hoppa á milli lítilla eyja í nágreninu þá tékkaði ég mig inn á hótel í nágreni við höfnina. Ég eyddi því sunnudeginum mínum í rúmminu og á baðherberginu á litlu heldur skuggalegu hótelhebergi (að mati filipseyinga þá var þetta ágætasta hótel c",)
Þau sóttu mig svo aftur um kvöldið og við héldum upp á flugvöll. Ég náði þó að kíkja inn í eina gítarbúð á leiðinni, en þeir framleiða fjöldan allan af gíturum þarna á Cebu.
Flugið til baka gekk vel nema á leiðinni veiktust tvær af stelpunum líka, svo við höfum ákveðið að kenna ostrunum sem við átum um þessi óskup öll.

Afar skrautleg vika

Síðasta vika hefur verið eins og rússíbani...upp og niður upp og niður.



Byrjaði reyndar nokkuð vel, fórum á veðreiðar og það var skemmtilega skrítin upplifun.
Hong Kong er með 2 stóra og þá meina ég stóra veðhlaupavelli? Veit ekki alveg hvort það er rétta nafnið á íslensku. Ég geri fastlega ráð fyrir því að Bretar hafi verið svo elskulegir að kynna þá fyrir íþróttinni á þeirra tímum hér. En veðreiðar eru Hong Kong búum afar mikilvægar, hér eru keppnir allt að 5 sinnum í viku! Og þegar Bretar skiluðu landinu aftur til Kína, þá fannst fyrsta, og eina, "The Chief Executive of Hong Kong" eða einfaldlega yfirmanni Hong Kong eins og einn skiptinemanna kallaði hann, nauðsynlegt að minnast á veðreiðarnar í fyrstu opinberu ræðunni sinni! Þar fullvissaði hann Hong Kong búa að þrátt fyrir að bretarnir væru að fara þá myndu veðreiðarnar halda ótrauðar áfram.
Ég mætti því galvösk og spennt yfir fyrstu veðreiðunum mínum á veðhlaupavöllinn í Happy Valley og eins og ávallt í fylgd fríðs hóps IAESTE skiptinema. Við gengum fram hjá gullhúðuðum inngangi með 4 massífa dyraverði og þangað fór sko enginn inn, kannski Sir Tsang, yfirmaður Hong Kong eigi fast sæti þarna. Síðan tóku við inngangar á eftir inngöngum, sem eftir því lengra sem við gengum urðu minna mikilfeglegir og að lokum eftir 15min labb hálfan hringinn í kringum völlinn komum við að "Public entrance". Þar fengum við lýðurinn að ganga í gegnum hlið sem auðveldlega mætti nota í réttir á haustinn. Á móti okkur tók mannmergð (ekki að það sé neitt nýtt), bjór (heldur ekki nýtt) og hrossataðslykt en hana hef ég ekki fundið áður í Hong Kong. Þarna skemmti almúginn sér við að drekka bjór, dást að hestunum og spá í spilin svo ekki sé nú minnst á að labba upp bratta þrönga stiga upp á 7. hæð til að sjá yfir völlinn. (Við öfunduðum aðalinn í einkastúkunum bara "pínu lítið" yfir rúllustigunum sínum) Það er ekkert grín að skokka upp 7 hæðir í 30°stiga hita og 90% raka.
Þegar upp var komið tóku við misgáfulegar pælingar og aðferðir við að velja hvaða hest ætti að "veðja" á. Reyndar voru einu verðlaunin klapp á bakið og hrós frá hópnum því enginn gerðist svo djarfur að veðja á hestana. Já það er kannski réttara að taka fram að öll veðmál fóru fram á fyrstu tveimur hæðunum... það gæti haft örlítið letjandi áhrif á hópinn.
Mín taktík var einföld í byrjun... ég valdi nafnið á hestinum. Það var úr voða litlu öðru að velja, þeir voru allir jarpir að lit með pínu litla kjánalega klædda knapa á bakinu. Svo fyrir valinu var MARVELLOUS!!!
Og viti menn Marvellous stóð undir nafninu og sigraði! Komst að því seinna að þetta var fyrsti sigur hans á þessu tímabili og því fer að ljúka.
Í næsta hlaupi var það liturinn sem réð algjörlega úrstlitum um val á hesti. Út úr hópi jarpra... samt meira bara brúnna hesta birtist einn grár = hvítur. Svo Kingston Winner varð næstur fyrir valinu. Satt best að segja þá byrjaði hann vel og var með forusturna alveg fram í lokin en endaði fimmti... Ég hef því ákveðið að halda mig við nöfnin... og Thunder Flash stóð vel undir sínu í síðasta hlaupinu sem við horfðum á og endaði fyrstur.
Þeir mega eiga það að nöfnin ein eru skemmtun útaf fyrir sig...Good To Go, Wine Win, The World Of Love, Add The Fun, Here We Go, Sixty Seconds, Happy Sunday, Fun og svona heldur þetta áfram og áfram.

Það er hins vegar meira niður á við að þurfa að fá húsvörðinn til að opna herbergið mitt þriðja daginn í röð af því að herbergislykillinn minn virkar aldrei, þrátt fyrir að vera endurstilltur á hverjum morgni af fólkinu í afgreiðslunni. Það kann ekki að brosa.
Eða af fara snemma að sofa til að getað vakanað eldsnemma (kl 7!) á laugardegi af því að hópurinn ætlar að taka ferju á eyju í nágrenninu, já rétt að minnast á það. Einu ferjuna sem siglir þangað 1 sinni á dag. Til þess eins að lenda í leigubílnum sem vissi ekki hvert hann var að fara né að það væri yfir höfuð bryggja í þessum bæjar hluta, borga jafnvirði 4 kvöldmata og fá að horfa á alla hina sigla á brott um borð í ferjunni sem við misstum af. Og það rétt misstum af, hún var það nálægt að við vorum að spá í að hlaupa út landganginn og hoppa í von um að drífa um borð, en þá var okkur litið á sjóinn. Hann er það gruggugur og skítugur hérna að við hættum við.
Ekki hjálpaði til að á fimmtudaginn var nýju töskunni minni stolið með símanum, veskinu, nýju myndavélinni ja einfaldlega öllu nema passanum í. Sé nú reyndar mest eftir öllum myndunum sem ég var ekki búin að setja inn á tölvuna mína vegna plássleysis...
Ég fékk hins vegar að koma inn á kínverska löggustöð og hún var EKKERT lík þessari einu sem ég hef farið inn í. (bekkjarferð í 7.bekk í lögreglustöðina við Hverfisgötu) Mig hefur aldrei langað eins mikið til að vera með myndavél við höndina eins og þá!

Segir ykkur betur frá því seinna, þarf að hlaupa, Filipseyjar eru áfangastaður helgarinnar og ég þarf að fara ná strætó upp á flugvöll. Smelli inn myndum eftir helgi...


PS. Pabbi ef það eru stafsetningarvillur í þessu þá biðst ég afsökunar, hef ekki tíma til að lesa pistilinn yfir c",)

The Peak og þjóðhatíðardagar Kanada og Hong Kong

Þriðjudagurinn 1.júlí er þjóðhátíðardagur Hong Kong og er hann því almennur frídagur. Því finnst Hong Kong búum, líkt og okkur Íslendingum afar kjörið tækifæri að nýta kvöldið áður til skemmtanahalda og drykkju. Við hófum kvöldið á okkar hefðbundina hátt, hittumst í félagsaðstöðunni á 17. hæð og fengum okkur nokkra bjóra. Á hverri hæð á stúdentagörðunum hérna er opið rými þar sem eru nokkrir sófar, sjónvarp, hellur og þvottavél og þurkari.

Þrátt fyrir að drykkir á börum bæjarins séu skuggalega dýrir þá kostar bjór út í næstu búð afar lítið. Sérstaklega þar sem 7-eleven er með tilboð 2 fyrir 170kr, eða 12 litlir á 310kr og erum við þeim afar þakklát.
Eftir stundargaman á 17.hæðinni var stefnan tekin á Hong Kong eyju en þar er aðal bar- og skemmtistaða hverfi Hong Kong, Lan Kwai Fong. Það kom okkur mjög á óvart að daginn fyrir þjóðhátíðardag landsins þá voru það ekki fánar Hong Kong sem hengu út um allt, heldur Kanada fáninn! Kanada og Hong Kong deila víst sama þjóðahátíðardegi.







Sumir ákváðu að halda upp á þjóðhátíðardag Kanadamanna í aðeins færri fötum en við hin....








Á þjóðhátíðardaginn sjálfann, eða "dependent day" eins og hann nefnist hérna og mér finnst skemmtilega skrítið, skelltum við okkur upp á hæsta fjall Hong Kong eyju, The Peak, sem hefur eitt ófrumlegasta nafn sem um getur fyrir fjall. Toppurinn á "Toppinum" er í 550 metra hæð en þaðan er hægt að sjá yfir alla borgina.















Sunna & Sarah með borgina í bakgrunn

Eftir strætóferðina aftur niður skelltum við Sarah okkur á Avenue of Stars sem er göngugata meðfram sjónum en hún er tileinkuð þeim sem hafa skarað fram úr í kínverska kvikmyndaheiminum. Hérna fá útvaldir nafnið sitt á stjörnu í gangstéttinni með handaförunum sínum... hljómar þetta pínu kunnulega?

Á hverju kvöldi klukkan 20 er svo ljósasýning eða "Symphony of lights" en þá eru byggingarnar báðu megin við Victoria Harbour lýstar upp með ljósum og leyser á meðan er tónlist leikin undir. Ég hef reyndar ekki séð þetta ennþá... við rétt misstum af þessu, en næst þegar það er ekki grenjandi rigning, rok eða þrumuveður þá ætlum við að smella okkur, gætum reyndar þurft að bíða nokkuð eftir þeim degi.

Við enduðum svo á því að borða frábæran japanskan mat, en við hliðin á var pizzastaður sem seldi skemmtilega skrautlegar pizzur......

Fuglar, blóm og cosmo

Það er eitt sem næstum allar stelpur, á öllum aldri, hafa gert á síðastliðnum mánuði. Það er að fara og sjá Sex and the City myndina. Svo við stelpurnar smelltum okkur síðasta sunnudag í bíó eftir eftirmiðdag á mörkuðum og satay-kvöldmat frammi á gangi í einni verslunarmiðstöðinni. Já þeir hafa aðeins öðruvísi viðmið hérna, veitingastaðurinn var með 3 herbergi á sama ganginum svo hann smellti bara upp borðum út allan ganginn... verst að ég á ekki mynd af því.
Markaðarnir sem við kíktum á voru þeir litríkustu sem ég hef nokkurn tíman séð. Blómamarkaður og fuglamarkaður, það er páfagauka-markaður.


Blómamarkaðurinn var æðislegur, skyldu stopp í Hong Kong, hann er ekki markaður í raun heldur samansafn nokkurra tuga lítilla blómabúða sem allar er staðsettar á sömu götunni. Rósir og túlípanar í öllum regnbogans litum, orkideur, bambus, bonsai tré og fjöldinn allur af blómum og trjám sem ég get ekki nefnt. Ég keypti orkídeu til að lífga upp ástórkostlega líflausa og niðurdrepandi herbergið á campus. Kom á óvart að þær kosta svipað og heima, ég reyndi að fá hann til að lækka verðið en neibb 900kr fyrir stykkið. Annars voru afskorin blóm mun ódýrari, á því verði að ég myndi alltaf hafa blóm heima hjá mér ef ég byggi hérna. 100-300kr. fyrir 10 rósir eða túlípana, 100 kr. fyrir 2-3 liljur sem voru það stórar að 3-5 væri fallegur vöndur. Versta er að það þarf víst vasa fyrir svoleiðis blóm og það er eitthvað sem ég á ekki hérna.


Tveir af strákunum komu með okkur á blómamarkaðinn og þeir voru aðeins stórtækari í sínum blómakaupum. Þeir keyptu sér tré fyrir herbergið sitt! Eins og sjá má á myndinni þá eru þeir afar stolir eigendur af dömu trénu sínu eins og þeir vilja meina að það sé. Tréið hefur því verið nefnt Juanita Penelope. Við hin erum ekki alveg svo viss um kyn trésins, hópurinn er sammála um að ef það þarf tvo stælta karlmenn til að rogast um með það, þá sé það einfaldlega ekki mjög kvennlegt.


Fuglamarkaðurinn eða páfagaukagarðurinn væri réttara var um það bil að loka þegar við komum en samt sáum við fleiri fugla en í Blómavali þegar þeir voru upp á sitt besta. Sigga hefði eflaust misst sig hérna, fuglarnir voru æðislegir, í öllum litum stærðum og gerðum og verðin voru alveg hreint hlægileg. Annars skilst mér að þeir verðleggi fuglana eftir því hversu hátt og fallega þeir syngja. Fagurgalarnir eru því dýrastir. Það voru ekki bara fallegir fuglar til sölu heldur líka ótrúlega falleg fuglabúr til sölu. Gamaldags fléttuð fluglabúr úr tréi sem fuglasölumennirnir gera sjálfir á milli þess sem þeir selja fugla. Hong Kong er klárlega staður þar sem fólk heldur upp á gæludýr, því ég mæti ávallt fjölda hunda í morgungöngutúrnum sínum á leið minni í vinnuna og hér er heil gata tileinkuð glæudýrabúðum. Þar er hægt að kaupa hvolpa, of krúttulega kettlinga, stórkostlega gullfiska, skjaldbökur, eðlur, naggrísa, hamstra og svona mætti lengi telja. Þó eru hundarnir, kettirnir og gullfiskarnir algengastir.

Aftur að bíóinu þá fórum við 4 stelpur að sjá myndina Sex and the City sem byggð er á samnefndum þáttum. Myndin var mjög fín fyrir utan að þeim tókst að troða inn nokkrum afar væmnum og klisjukenndum amerískum bíómyndasenum öðru hvoru, en ég er voða lítið hrifin af svoleiðis. Það var eitt af því sem gerði þættina svo góða, þeir voru ekki fyrirsjánlegir, of væmnir eða of klisjukenndir heldur meira raunverulegir. En við áttum fína stund í bíóinu fyrir utan kínverjan sem sat við hliðin á mér. Hann var í símanum allan tímann! Ég held að ég hafi beðið hann þrisvar sinnum um að vinsamlegast taka tillit til hinna gestanna í salnum. Svo eftir ca klst í símanum þá loksins stóð hann upp og fór fram til að tala í síman... og hann kom ekki aftur inn. Við stelpurnar, og orkídean okkar sem augljóslega er dama, enduðum svo kvöldið á bar á leiðinni heim og fengum okkur Cosmopolitan í tilefni myndarinnar. Blómið okkar hefur því séð ýmislegt...satay, bíó, bar og situr núna og horfir út á sundlaugina í næsta garði. Og hérna sést Sarah, herbergisfélaginn minn, halda á blóminu okkar heim af barnum... við höfum ekki nefnt hana ennþá, svo allra tillögur eru velþegnar.