Helgin

Á sunnudaginn fór IAESTE hópurinn yfir til Lantau eyju, en hún tilheyrir Hong Kong og MTR-inn (Mass Transit Railway=Metro) gengur þangað, til þess að fara á kayak og í fjallgöngu. Ja þar sem ég áttaði mig ekki á því að það væru fjöll í Hong Kong áður en ég kom hingað, þá urðu gönguskórnir mínir eftir heima. Ég hugsa að ég haldi mig við að kynna mér hæðir og hóla Hong Kong sem aðgengileg eru með lestum, stætó, kláfum eða rúllustigum (án gríns, það er í alvörunni rúllustigi upp eina hæðina). Að fara á kayak og skoða litlar eyjar og skrítin sker í kringum Lantau hljómaði hins vegar afar vel. Ég lagði því af stað með bíkiní, handklæði, sólaráburð, vatn og base tanið frá því í Tælandi (og það átti sko eftir koma sér vel).

Við fórum af stað AFAR snemma á sunnudagsmorgni, kl 8, en samt var fjöldi fólks í MRT lestinum... það er einfaldlega fólk allstaðar alltaf. Svo eftir að hafa tekið 3 MTR lestir, strætisvagn og labbað smá komum við að lítilli stönd og það kom fljótlega í ljós að strendur Lantau eru heldur skítugar og sjórinn gruggugur. Eðal Hong Kong bókin sem ég fjárfesti í um daginn sagði að það væri allt saman flugvellinum að kenna, (eða svo segja heimamenn) þar sem hann mengi svo mikið og er í næsta nágreni. Ég er reyndar ekki alveg búin að átta mig á því hvernig þeir réttlæta það að kenna flugvellinum um flöskurnar og ruslið sem flaut um í sjónum og út um allt á stöndum skerjanna í kring. Hummm kannski menga þær öðruvísi hérna megin á hnettinum...

Þetta var alveg frábær dagur, það var glampandi sól en örlítil gola sem gerði hitan bærilega, eða svona næstum því. Við sigldum hringinn í kringum tvær eyjar/sker og fundum svo litla eyðieyju með smá stönd á, en þar fórum við í land eftir ca 3 tíma á sjónum. Á þeim tímpunkti voru Írarnir tveir orðnir nokkuð rauðir svo þriðja laginu af sólaráburði var smellt á, ég hélt mig við SPF 15 en þau fóru í 50 og í síðerma boli og síðbuxur á meðan við hin héldum okkur við bíkiní og sundskýlur. Við borðuðum svo hádegismat á ströndinni og skemmtum okkur við að elta litla hrædda krabba um störndina. Við rérum til baka eftir um klukkustundar stopp, og minn kayak vann að sjálfsögðu keppnina um hvaða bátur kæmist fyrstur í land. Hefur kannski eitthvað með það að gera að ég var á eina þriggja manna kayakinum en ég hef ákveðið að horfa fram hjá þeirri staðreynd. Hópurinn fór svo saman út að borða um kvöldið en á þeim tímapunkti voru Írarnir búnir að breytast í karfa og bæði orðin fagur rauð á litin. Hálf japanska / smá írska / smá þýska eða einfaldlega ameríska stelpan var líka orðin pínu rauð en ég hafði það fínt, enda húðin mín búin að vera í ströngum æfingabúðum í Tælandi að venjast sólinni. Hópurinn hefur því komist að þeirri niðurstöðu í sameiningu að það sé allt saman írska-geninu að kenna að fólk sólbrennur.

Við erum 9 skiptinemar eða interns hérna á vegum IAESTE eins og stendur, eða við erum 9 sem erum búin að finna hvert annað. Aldrei að vita það gætu fleiri leynst á einhverjum af þeim 25 hæðum sem stúdentagarðarnir hérna hafa. Það er stelpa og strákur frá Bandaríkjunum, stelpa frá Írlandi, en hún er herbergisfélaginn minn, og strákur frá Norður-Írlandi, svo er grísk stelpa og önnur finnsk í næsta herbergi við okkur, strákur frá Austurríki og sá síðasti er frá Þýskalandi. Annars skilst okkur að það eigi að vera í heildina um 20 interns hérna svo það á eftir að fjölga nokkuð. Við náum líka flest rosa vel saman og erum á svipuðum aldri, '84-'87 og í svipuðu námi það er frá arkitektúr yfir í verkfræði yfir í efnafræði og loks lyfjafræði. Ég er allavega nokkuð bjartsýn um að þetta eigi bara eftir að ganga vel fyrir sig og við að skemmta okkur konunglega.