Síðasta vika hefur verið heldur róleg, hef engan herbergisfélaga lengur og við virðumst gera lítið annað en að segja bless við einhvern á hverjum degi. Reyndar fela þessar tíðu brottfarir í sér afar tíð kveðjupartý og kveðjukvöldverði.
Annars var síðasti vinnudagurinn minn síðasta miðvikudag. Það skondna var að ég rakst á yfirmanninn minn síðasta mánudagskvöld þegar ég var að koma heim úr búðinni. Hann var heldur hissa á að sjá mig og sagði svo " I thought you left already!" Hef ekki séð hann í 2 vikur og hann hefur hvorki hringt né sent mér mail, svo það er kannski ekki skrítið að hann hélt að ég væri farin. Var samt nett móðguð að hann hefði ekki hugmynd um hvenær starfsmennirnir hans hættu að vinna fyrir hann. Ég hef annars ekkert þurft á honum að halda til að kenna sjálfri mér þau forrit sem ég átti að læra á til að geta klárað eitthvað verkefni fyrir hann. Ég lauk verkefninu einmitt á þriðjudaginn svo það var góð tímasetning.
Annars fór síðasti dagurinn minn í vinnunni í lítið annað en að skila inn hinum ýmsustu lyklum og kortum jú og sækja launin mín. Þau eru víst alltaf jafn sorgleg, en ættu að duga fyrir eyðslu í Taipei og síðustu dögunum hérna.

Á fimmtudaginn fór ég svo til Taipei í Taiwan með Anisiu frá Grikklandi, en hún er búin að vera baðherbergisfélaginn minn í sumar. Tvö samliggjandi herbergi deila baðherbergi.
Það var alveg frábært. Taipei er lágreistari borg en Hong Kong og fámennari, en það búa ekki nema 230þús í Taiwan skv leigubílstjóranum sem keyrði okkur á næturmarkað. Svo það er nú ekki nema von að það borgin sé fámennari. c",)
Mér líkaði ótrúlega vel við borgina, hún er nú kannski ekki mikið fyrir augað, ja eiginlega bara ekkert. Fyrir utan nokkrar nýjar nýtísku byggingar í miðbænum þá er meiri hluti bygginganna grá heldur skítug hús með búrum utan á, eins og Anisia lýsti þeim. Já hún er að læra arkitektúr, svo hún var nú ekki yfir sig heilluð af byggingarstíl Taipeibúa. Fólkið var hins vegar afar vinalegt og hjálpsamt. Meiri að segja þeir sem ekki töluðu stakt orð í ensku gerðu sitt besta til að hjálpa okkur að rata um, finna það sem við vorum að leita að eða segja okkur á kínversku hversu mikið hlutirni kostuðu. Það gekk alveg ótrúlega vel, 2 klst Mandarin (= kínverska) kennslan mín í flugvélinni á leiðinni til Singapore kom sé sko vel, allavega þegar að það kom að því að segja tölur. Var nokkuð stollt af sjálfri mér enda meira en 3 mánuðir síðan ég heyrði síðast Mandarin og Cantonese, sú kínverska sem þeir tala hérna í HK, er alls ekkert lík hinni.

Annars gekk ferðin afar vel, vorum rosa ánægðar með hótelið okkar þrátt fyrir að vera í úthverfi Taipei þá var það mjög áhugavert úthverfi. Svo áhugavert að við ákváðum að eyða síðasta deginum okkar þar í að röllta um. Sé sko ekki eftir því, tókst að finna mér spari skó þar sem eru ekki úr plasti eins og flestir skórnir hérna í HK. Eða allavega þeir sem ekki eru merktir Gucci eða Prada.

Við fórum upp í Taipei 101 tower sem er hæsta bygging í heimi, allavega eins og stendur. Það var ótrúlega skemmtilegt. Hef nú reyndar ekkert voðalega gaman af því að fara upp í háar byggingar, hef meiri áhuga á hvernig þeir byggja þær osf. Og þessi hefur heilan helling skemmtilegum hlutum fyrir litla forvitna verkfræðinga. Þeir eru meðal annars með hröðustu lyftu í heimi. Og með man-ekki-hvað-þungan risa stóran gullhnött þ.e. dempara á 88. hæð til að jafna út hristing og titring sérstaklega þegar fellibylir fara yfir. Allt saman mjög spennandi.
Kíktum líka á kvöldmarkað sem var mjög skemmtilegur.

Oh jæja sit á flugvellinum í Hong Kong eins og stendur og er að bíða eftir því að þeir leyfi minni sætaröð að fara um borð, svo ég læt þetta duga í bili. Annars er það bara London eftir 12 tíma og Ísland eftir ca 48klst! Svo þetta fer allt að taka enda...

Kammura, kínverskutími, kínversk ópera og kvöldverður á Tindinum

Síðasta miðvikudag fór fellibylurinn Kammura fram hjá Hong Kong og fengum við því öll frí í vinnunni. Það var því typhoon/náttfata/stelpupartý í mínu herbergi, ja eða svona, við hittumst nokkrar af stelpunum og söfnum öllu matarkynns sem við áttum. Það var reyndar afar fátæklegt, enda eldar ekki nokkurt okkar. Ja eða það hafa einhverjir "eldað" bollanúðlur, spurning hvort það að setja heitt vatn í tilbúin núðlupakka flokkist undir að elda. Þar sem við áttum ekkert nema súkkulaði, kex, appelsínudjús, kók og vatn og allar matvörubúðir lokaðar út af fellibylinum þá var þetta afar heilsusamlegur dagur.
Veðrinu léttu upp úr 6 svo um áttaleitið gátum við farið út að borða og ég held að ég hafi aldrei séð hópinn borða eins mikið! Flestir voru glorhungraðir eftir morgun og hádegismatarleysi. Þennan sama dag átti Leonidas, gríski strákurinn afmæli, svo við smelltum í körfu með öllu því sem hann elskar, allavega sem við vitum af eða sjáum hann stöðugt með. Það vakti mikla lukku.

Á fimmtudaginn eftir vinnu var IAESTE hérna búin að skipuleggja "Cantonese lesson" fyrir okkur þar sem þau fóru í gegnum helstu setningar og frasa ásamt því að læra skrifa tölurnar og einföld orð. Get nú ekki sagt að ég sé orðin altalandi en get núna státað mig af því að kunna aðeins meira en Halló og Takk.
Eftir tímann fórum við svo út að borða á Víetnömskum stað þar sem ég fékk karrýrétt sem bragðaðist eins og Mamma hefði gert hann. Allt öðruvísi bragð af karrýinu en tælensku og indverskukarrý. Fékk smá heimþrá og langar núna ótrúlega mikið í kjúkling með karrýsósu og brokkolí með.... Mamma má ég panta svoleiðis þegar ég kem heim?

Það má sjá glitta í svarthvítu skóna á þessari mynd sem tekin var í leyfisleysi... úps

Á föstudaginn skelltum við okkur nokkur í óperuna að sjá alvöru katóníska óperu. Það er ein tegund af kínverskri óperu, þar sem aðalpersónurnar eru allar málaðar rauðar og hvítar í framan í búningum með kjánalega löngum ermum og þegar konurnar syngja þá minnir það á ketti að væla í bland við einhvern sem hefur andað að sér aðeins of miklu af helíum. Já ég veit að þetta hljómaði ekki vel, en það var ótrúlega gaman að fara og sjá óperuna. Þeir eru reyndar ekki með texta hérna eins og heima, svo við skildum nú afar lítið og misstum af fjöldanum öllum af brandörum. Því eitt af fjölmörgu sem er öðruvísi við katónískar óperur en í hefðbundnum evrópskum er að þær eru fynndnar og samdar meira sem gamanleikur en drama og alvarlegur söguþráður eins og við erum meira vön.
Við gátum þó með hjálp wikipedia og 3G nettengingu í einum farsímanum komist að því hvaða tilgangi ermarnarþjónuðu. Á aðalleikurunum voru búningarnir þannig að ermarnar voru uþb 1 - 1 1/2 metra lengri en hendurnar á þeim og voru þau stöðugt að kasta þessum löngu ermum út og bretta þær aftur upp með vel æfðum og fíngerðum handahnykkjum og rykkingum. Þessi tilþrif leikaranna vöktu mikla kátínu meðal hópsins. Til gangur þeirra er víst að sýna sterkar tilfinningar... Þetta passaði allt saman við okkar litla skilning á óperunni en í hvert skipti sem aðalkarl- og kvennsöngvararnir voru að syngja/tala saman gerðu þau lítið annað en að kasta út ermunum og draga þær inn aftur.
Við komumst einnig að því að einungis karlmenn eru í svörtum og hvítum skóm, svona ef skrautlegu búningarnir þeirra villa eitthvað fyrir fólki.

Sunna og Sarah á góðri stundu

Á laugardaginn var svo síðasti dagur herbergisfélagans míns og fórum við því nokkur upp á The Peak til að fara út að borða. Þar eru staðsettir heldur fínni veitingastaðir en við erum vön að fara á, engir 200kr karrýréttir með fríum drykk með fyrir námsmenn hérna! Annars eru nú gestirnir aðalega að borga fyrir útsýnið, en það má sjá yfir alla Hong Kong borg þaðan.

Jepp ég var sko nokkuð sátt með eftirréttinn minn.... ummm

Sá þetta í einum leigubílnum hérna, ákvað að láta hana fylgja með, svo ef ske kynni að einhver væri ekki alveg mðe það á hreinu hvernig nota skuli bílbelti c",)

Sushi

Hong Kong er alþjóðleg stórborg og má því finna mat frá ölllum heimsálfum. Hér er hægt að borða ferskt ítalskt pasta, skoskt haagis, kóreska hot pot, danskar jólasmákökur, peking önd, indverskt naan og tikka masala, tælenskt pad thai og red curry, Shanghai gufusoðna grísafitu, argetínskar steikur, frönsk baguette, mexicanskt burrito, eðal amerískan skyndibita og pönnukökur með sýrópi, rétti frá Nepal, Víetnam, Þýskalandi, Grikklandi, Nýja Sjálandi, Malasíu, Filipseyjum og svona mætti lengi telja. Það er bara eitt, þú þarft að vera tilbúinn að borga töluvert meira en fyrir steikta önd með hrísgrjónum eða súpunúðlur. Það á sérstaklega við evrópskamatinn

Uppáhaldsmaturinn minn sem ekki er Hong Kong/Kína ættaður er sushi! Það er alveg ótrúlegur fjöldi sushi staða í Hong Kong og má finna stað sem henntar öllum stærðum og gerðum af peningabuddum...
Uppáhaldsstaðurinn minn heitir Genki Sushi og er sá allra ódýrasti sem þrátt fyrir lágt verð tekst að bjóða upp á ferskan og góðan fisk ásamt því að vera með skemmtilega fjölbreyttan matseðil.
Ummm tilhugsunin ein lætur mig langa í enn meira sushi...
Ég er með eina reglu þegar það kemur að sushi, en það er að prófa allavega einn nýjan bita í hvert skipti. Jú og drekka bara grænt te með.

Namm namm namm

Hérna má sjá glitta í Bostonrúllurnar, en í þeim er rjómaostur.... passar einstaklega vel

Jæja ég er farin að fá mér meira sushi...

Annars var þessi pistill einungis skrifaður til að gera Mömmu og Gunnu Mæju pínu öfundsjúkar.... c",)

Krabbasalats handrúllan (handroll) mín

Stanley, asískir dansar og Ocean park

Síðasta laugardag skelltum við okkur til Stanley, sem er lítil bær á Hong Kong eyju, en hann er þekktastur fyrir að þar á að vera sæmileg hrein og fín strönd og skemmtilegur markaður, Stanley market. Við hoppuðum því um borð í strætó sem átti að keyra beint til Stanley skv. manninum í upplýsingabásnum. Svo var hins vegar ekki. Strætóinn tók um það bil klukkustundar langan hring um Tsim Sam Tsui (næsta hverfi við Hung Hom, þar sem ég bý) en ferðin allt í allt tók tæpa 2 tíma! Já og samkvæmt öllum túrista handbókunum sem hópurinn hefur komið höndum sínum á var mælt með því að taka strætóinn frá Central, sem er næsta stopp á eftir klst langa túrnum um TST... klárlega ein af verstu ákvörðunum sem við höfum tekið. Við komumst þó á leiðarenda eftir langa og skrikkjótta ferð.
Smelltum okkur því næst á hina margrómuðu Stanley strönd, en skv bókunum á hún að vera með betri ströndum Hong Kong. Og þar sem hingað til hefur okkur ekki líkað neitt sérstaklega við strendurnar hérna, ja eða sjóinn aðalega, hann er vanalega vandamálið, þá vorum við afar spennt yfir að komast á Stanley á léttskýjuðum degi.
Stöndin var gjörsamlega pökkuð af fólki, já það var hitt atriðið sem hópurinn ákváð að fara ekki eftir skv handbókunum...

"Forðiðst Stanley um helgar og á almennum frídögum"

Humm hefðum kannski áttað taka mark á þeim þar sem það var varla hægt að labba um bæinn vegna ótrúlegrar mannmergðar. Ímyndið ykkur Lækjargötu á 17.júní.
Ströndin sjálf eða það litla af sandinum sem við sáum fyrir fólki og handklæðum leit bara mjög vel út, flæðarmálið er hinsvegar þakið litlum hvössum steinum en sjórinn var ágætlega hreinn. Sjórinn hér myndi flokkast undir óásættanlegur á evrópskum ströndum, en eftir að hafa séð dauða fiska, smokka, fjöldan allan af plastflöskum og pokum, og ýmislegt fleira fljóta um í sjónum hérna, þá var þessi bara nokkuð fínn. Litlu steinarnir í flæðarmálinu náðu þó að skilja eftir sig ágætis ummerki á þó nokkrum táslum...

Litlir fiskibátar við höfnina í Stanley

Við nutum því seinni part dagsins í að flatmaga á störndinni og bleyta tærnar í sjónum.
Um kvöldið áttum við svo pantaða miða á Asíska danssýningu sem við héldum að væri sýning á fornum dönsum en í ljós kom að þetta voru allt saman modern dansar. Mér þótti það nú bara skemmtilegt, gaman að sjá munin á stílnum hérna og heima.
Það sem kom hins vegar mest á óvart var að eftir að sýningunni var lokið komu allir dansararnir fram á sviðið í venjulegum fötum til að svara spurningum áhorfenda um verkin þeirra. Eftir ca hálftíma af útskýringum á kínversku og stikkorðum á ensku hófst síðan "photo session" ! Jepp þá raðaði allt fólkið sér upp á bak við dansarana og rétti staffinu myndavélina sína. Okkur fannst þetta nú heldur undarlegt, mig langaði allavega ekkert sérstkalega til að eiga mynda af mér, 10 dönsurum og stórum hóp af ókunnugu fólki. Kínverjarnir voru nú ekki á sama máli þar sem þau voru afar spennt yfir því að hafa 5 hvíta útlendinga með á myndinni og fengum við ekki að fara fyrr en að heimsókn okkar í dansleikhúsið var fest á ca 50 mismunandi minniskort.

Á sunnudaginn hélt síðan fríður hópur af stað í dagsleiðangur í Ocean Park, sem er skemmtigarður hérna í Hong Kong. Fyrir sjóveika manneskju eins og mig þá voru það nú ekki rússíbanarnir sem heilluðu mig heldur 4 risa pöndur sem eiga heima í garðinum.
Þetta var frábær sólríkur dagur sem við eyddum að mestu leiti í að labba á milli tækja og standa í röð... en hann var samt mjög skemmtilegur. Sáum einnig vatnadanssýningu og höfrungar og sæljóna sýningu sem voru mjög flottar. Hef þetta ekki lengra í bili, læt pöndurnar sjá um að skemmta ykkur...

Alþjóðakvöld og Temple Street Night Market

Flöskuskeyti á leið til Íslands

Síðasta fimmtudag ákváðum við að halda alþjóðlega matar-,drykkjar- og menningarhátíð. Allir áttu að koma með eitthvað frá sínu heimalandi og kynna fyrir hinum. Þetta var smá vandamál fyrir mig þar sem Ísland er nú ekki beint þekkt fyrir að vera í miklum útflutningi (ekki miða við höfðatölu), við sjáum meira um að flytja inn vörur frá Kína og Hong Kong, ekki öfugt. Ég gat því nokkurnvegin gleymt því að ætla finna eitthvað al-íslenskt í búðunum hérna. Ég hafði nú reyndar hugsað fyrir þessu og keypti Nóa Kropp og Ópal staup í fríhöfninni til að bjóða upp á hérna. Nóa Kroppið gufaði upp í júní, tók uþb 2 kvöld fyrir 8 manna hóp að klára það en það gekk ekki alveg jafn vel að koma Ópal staupunum út. Ég átti því ennþá nánast ósnerta flösku ef Ópal, en fannst það ekki alveg nóg svo ég ákvað að gera fána handa öllum. Ég keypti grillpinna og töflutússpenna og hóf fjöldaframleiðslu á litlum íslenskum fánum. Leið pínulítið eins og ég væri 6 ára aftur, að lita íslenska fánann... minnti mig á Sindra Dag. Ég keypti líka einn ódýran hvítan stuttermabol og bláan og rauðan borða sem ég "saumaði" á bolinn. Ég hélt að þetta tækin enga stund, en borðarnir voru sleipir og bolurinn teygjanlegur svo ja við skulum bara segja að saumaskapurinn var ekki upp á marga fiska.
Ég mætti því uppklædd í íslenska fánanum með 25 litla fána í annari og ópalflösku í hinni. Ég öfundaði nú nokkra af því hversu einfalt það er að nálgast vörur frá þeirra löndum hérna... Danirnir þurftu nú lítið að hafa fyrir því að finna nokkra kassa af Carlsberg bjór en þau fundu líka kassa af dönskum jólasmákökum, grikkirnir útbjuggu grískt salat og sáu um að spila gríska tónlist, írarnir buðu upp á Irish coffee, spánverjinn sá um að blanda eina 20 lítra af Sangriu í þvottabala og kanarnir komu með McDonalds, kók og sáu um drykkuleiki seinna um kvöldið. Bretarnir áttu nú ekki í miklum vandræðum með að nálgast vörur frá þeirra landi stödd í fyrrum nýlendunni sinni svo þau komu með allskonar kex, kökur, Pimm's (einhver ginblandaður sumardrykkur) og þjóðverjarnir buðu upp á ýmsar tegundir af Weiss bier. Hrós fyrir metnað og dugnað í að kynna sitt land deila danska stelpan sem bjó til danska tertu þar sem einn af dönsku strákunum átti afmæli og skotinn sem tókst að finna Haagis, en það er einfaldlega all nema vöðvar og bein, einnig þekkt sem öll innyfli á lambi sett í hakkavél og eldað í einhverskonar poka. Eitthvað sem pabba myndi eflaust líka betur við en mér.

Hong Kong ættaði norsarinn

Þetta var alveg hreint frábært kvöld og ótrúlega gaman að smakka alla þessa ólíku rétti, þótt meiri hlutinn væri áfengirdrykkir. Vísindaleg tilraun var gerð á því hverjum líkaði ópal staupin, og höfum við komist að þeirri niðurstöðu að Norður-Evrópubúar innbyrgða meiri svartan lakkrís en aðrir og þar af skara Norðurlandabúarnir frammúr. Það þarf vart að taka það fram en Öllum norðulandabúunum líkaði Ópalinn afar vel.
Ég sagði hinum sem lýstu staupunum á við hóstasaft að þau gætu nú bara þakkað sínu sæla að ég tók ekki brennivín, harðfisk og hákarl með mér! Hefði nú reyndar viljað sjá svipin á þeim ef ég hefði mætt með yndislega angandi kæstan harðfisk og boðið upp á brennivínsstaup með....

Temple Street Night Market

Á föstudaginn fórum við snemma út að borða þar sem þriðji einstaklingurinn til að fara heim átti flug seinna sama kvöld. Meiri hluti hópsins var einnig lurkum laminn eftir alþjóðlega drykkjarsmökkun frá fyrra kvöldi og var þetta því heldur rólegt föstudagskvöld hjá hópnum.
Ég skellti mér á Temple Street Night Market með Clemy frá Bretlandi, á meðan strákarnir skelltu sér á eitt fínasta hótel í heimi, Peninsula, til að prófa margrómað karlakósett. Er salernið frægt fyrir það að skálarnar snúa að Victoria Harbour og er það víst með magnað útsýni yfir höfnina. Þarna getur því karlpeningurinn skemmt sé við að míga gengt glerglugga á einni af efstu hæðum hótelsins meðan þeir njóta útsýnisins. Hótelið býður því miður ekki upp á eins skemmtilega salernisaðstöðu fyrir konur, skilst að speglarnir snúi baki í gluggana. Klárlega ekki jafn spennandi og fyrir strákanna.

Street Food = götumatur á markaðnum

Markaðurinn, eins og nafnið gefur til kynna lifnar við að kvöldi til, en hann er staðsettur í fjölmennasta og þéttbýlasta íbúðarhverfi heims Mong Kok (staðfest af Heimsmetabók Guinnes). Þessi markaður er meira ætlaður handa ferðamönnum en hinir sem ég hef farið á, svo þar mátti sjá meira af ódýru kínadóti, silkisloppum, penslar, tebollar, töskur í þúsundatali, vinkandi köttum, endalaust úrval úra, sólgeraugna og þar sem þetta er asía þá má víst finna allt milli himins og jarðar merkt bangsímon, helló kitty og öllum hini þekktu teiknimyndapersónunum þar.

Hvernig lýst ykkur á nýju gleraugunu mín?!?

Fuglar, blóm og Fa Yuen Street markaðurinn

Flesta daga mæti ég í vinnuna milli 9 og 10. Ótrúlegt en satt þá er ég með þeim fyrstu til að mæta, en þau mæta flest um 10:30. Og þrátt fyrir að taka rúmlega klukkutíma hádegismat á hverjum degi nægir mér að vinna til 4 eða 5 á daginn til að klára það sem mér er ætlað að gera. Undanfarið hef ég oftast haldið heim á leið eftir vinnu og þar sem við förum yfirleitt í kvöldmat um 7 þá þýðir það að það verður ansi lítið úr deginum. Ég hef því sett sjálfri mér nýja reglu, sem er að mæta upp úr 9 í vinnuna svo ég geti hætt um eða fyrir 4 án samviskubits og skoðað meira af borginni. Hong Kong er alveg ótrúlega stór þrátt fyrir að vera lítil landfræðilega séð og ég hugsa að þótt ég hefði ár hérna næði ég ekki að labba allar götur borgarinnar eða gera allt sem hægt er að gera hérna.

Fuglarnir hittast hérna og rabba saman

Ég stóð því við nýja loforðið mitt og síðasta miðvikudag smellti ég mér aftur á blómamarkaðinn og í fuglagarðinn. Vildi sérstaklega ná að fara aftur í fuglagarðinn því síðast þegar við vorum þar var hann nánast búinn að loka.
Fuglagarðurinn er alveg ótrúlegur staður. Þangað koma fuglaeigendurnir, sá reyndar bara heldri karlmenn, með fuglana sína. Þeir hengja fuglabúrin upp í tré svo fuglarnir geti spjallað saman meðan eigendurnir rabba um daginn og vegin eða grípa í spil. Þarna eru svo til sölu ótrúlegur fjöldi fugla og allt sem þeim tilheyrir. Fuglabúr, hefðbundin fuglamatur eins og korn og fræ og svo lifandi pöddur og engisprettur. Ég er reyndar ekki alveg með það á hreinu afhverju þeir selja lifandi skordýr þarna, gæti verið fyrir stærri gerðir fugla. Ég var hinsvegar ekkert að hætt mér of nálægt til að spyrja til hvers þær væru.
Fuglabúrin voru mun áhugaverðari að skoða. Þau eru listaverk útaf fyrir sig. Mig langaði að kaupa nokkur án þess að hafa nokkurn áhuga á að eiga fugl.

Þetta er trikkið við blómin... þau koma úr pappakössum hérna en ekki upp úr moldinni c",)

Vatnaliljur

Ég röllti svo götuna með öllum blómabúðunum og dáðist enn og aftur að þeim. Þau eru bara of litrík og falleg. Ég hélt því næst í áttina að Fa Yuen Street en þar er stór götumarkaður með öllu milli himins og jarðar og sitthvoru megin við götuna/markaðinn eru litlar og skemmtilegar búðir.
Á markaðnum má finna allt frá mat, kornum, ferskum ávöxtum yfir í föt, náttföt, kjóla, nærföt, yfir í prjóna, regnhlífar, töskur, að sjálfsögðu ógirni eftirlíkinga í töskum og sólgeraugum, skó og svona mætti lengi telja. Í einni búðinni mátti finna ALLT með Hello Kitty, Bangsimon, Mikka mús og fleiri þekktum teiknimyndapersónum, og já ég meina allt. Frá töskum og pennum yfir í klukkur og myndir yfir í óvenjulegri hluti eins og sushi- og hrísgrjónamót og það sem mér fannst skemmtilegast, klósettsetur! Klárlega bráðnauðsynlegur hlutur á hverju heimili, ja ef ekki þá má næla sér í eins og eitt stykki Hello Kitty ostaskera eða fagurbleika kisu ruslapoka.

Ég var alvarlega að spá í að kaupa eina bara til að gefa einhverjum "heppnum" í jólagjöf

Lamma eyja, Junk boat og The New Territories

Litlir fiskimannakofar við höfnina á Lamma eyju

Á fimmtudaginn, fyrir rúmri viku síðan, ákvað sólin að heiðra okkur með nærveru sinni en hennar hefur verið sárt sakanað síðustu 3 vikurnar. Mér skilst að hún hafi ákveðið að heimsækja Ísland, allavega hefur ekki sést til hennar síðan fyrstu vikuna mína hér.
Í tilefni endurkomu sólarinnar ákváðum við að fara yfir á Lammaeyju og kíkja á ströndina á föstudeginum. Þetta þýddi að það voru 5 kærulausir skiptinemar sem skrópuðu í vinnunni á föstudaginn. Það kann að hljóma illa, en helmingur hópsins hérna hefur nákvæmlega engin verkefni eða svo lítil og svo langan tíma til að klára þau að ca klst vinna á dag er mikið meira en nóg. Þetta á reyndar ekki við mig, en ég vann lengur á fimmtudaginn og hugaði með mér að ég gæti unnið að skýrslunni minni yfir helgina. Annars er yfirmaðurinn minn nýbúinn að koma mér fyrir í tölvuveri B.Sc nemanna þar sem nýr rannsóknarprófessor var að koma og þarf að nota tölvuna sem ég hef haft til umráða. Ég hef ekki séð hann síðan, svo ég hafði nú ekki miklar áhyggjur af því að mæta ekki.
Við tókum ferju yfir á Hong Kong eyju og síðan aðra yfir á Lammaeyju, en ferjur tengja saman allar eyjurnar hérna . Þetta minnir meira á strætókerfi en ferjur þar sem þær sigla allan daginn oftast á 10-20min fresti, ja það er meira að segja tíðari ferðir en íslenska strætókerfið.
Eitt það merkilegasta við Lamma eyju er eflaust að á henni eru engir bílar. Þeir eru reyndar með einhverja sem þeir kalla "village vehicle" en það líkist meira golfbílum en veljulegum bílum. Þetta eru litlir pallbílar sem eru aðalega notaðir til að flytja vistir og varning milli þorpana á eyjunni.
Þorpin samanstanda af litlum lágum húsum og þröngum götum fullum af ótrúlega girnilegum sjávarréttaveitingarstöðum, skemmtilegum búðum, fjölda hunda og vinalegu fólki. Stemmningin var afslappaðri og rólegri en í Kowloon eða á Hong Kong eyju, og það var mun hljóðlátar enda engir bílar á ferð. Klárlega staður sem ég vil heimsækja aftur og ég held að sé einn af mínum uppáhalds hérna í Hong Kong. Hugsa að ég "neyðist" til að kíkja aftur yfir á Lamma þar sem ég var einfaldlega ekki nógu dugleg að taka myndir þar. c",)

Ströndin á Lamma rétt fyrir sólsetur

Á laugardaginn smelltum við okkur í siglingu um Victoria Harbour um borð í Junk boat en það eru gamaldags bátar frá Hong Kong. Við ætluðum að kíkja á kíverska hátíð sem fara átti fram í musteri á Hong Kong eyju. Þegar við fundum loksins hofið, (þau eru lág og hverfa inn í skóg háhýsa hérna) kom í ljós að það var voða lítið um hátíðarhöld þar. Við gætum hafa ruglast eitthvað í dagsetningunum þar sem allar kínverskarhátíðir miðast við tungldagatal sem eins og nafnið gefur til kynna byggist á gangi tunglsins og lenda því hátíðarnar á mismunandi dögum jafnvel mánuðum milli ára skv okkar dagatali. Það gerði lítið til, við skoðuðum musterið og störðum á fólk hengja upp reykelsa spírala upp í loftið til að biðja guðina um greiða.

Hér má sjá flödan allan af reykelsis keilunum eða spírölunum hanga í loftinu á musterinu, á rauðu miðunum eru bænirnar þeirra.

Við kíktum í markað í hliðargötu, á leiðinni heim, sem seldi alls konar minjagripi og kínadót. Hugsa að ég kíki aftur þangað áður en ég fer heim, aldrei að vita nema ég kippi með mér eins og nokkrum kínaskálum eða tebollum. Þarf aðeins að hugsa hvað af þessu ég muni nota, er reyndar mest spennt fyrir því að kaupa lítinn gyltan kött sem vinkar, það er eðal "kínadót". Allavega munu eftirlíkingar af gömlum kínverskum peningum, litlir búddha kallar, blævængir og fleira ekki vera með í för til Íslands. Merkilegasta við þessa markaði er allt ruslið sem þeir reyna að selja ferðamönnum, og tekst í ansi mörgum tilvikum... Oh jæja það hafa víst ekki allir sama smekk.
Fórum í hádegismat á Big O Café og þar fengum við loksins gott pasta. Eins og brennd börn forðast eldin þá höfum við lært af reynslunni og erum hætt að reyna finna etanlega vestrænan mat fyrir skikkalegt verð hérna. Þeir eru einfaldlega búnir að aðlaga hann of mikið að sínum smekk og venjum, líklega það sama og við erum búin að gera við kínamat á vesturlöndum. Þeir eru hinsvegar nokkuð góðir í að láta matinn líta svipað út en bragðast eins og kínamat. Hugsa stundum að kokkarnir eigi ítalskar matreiðlsubækur með myndum en geti ekki lesið uppskriftina svo þeir geri bara það sem þeir geta til að láta réttina líta eins út og á myndunum. En á Big O Café þar litu pastadiskarnir einstaklega vel út svo ég ákvað á láta reyna á þetta einu sinni enn og sé sko ekki eftir því. Eintóm hamingja og ánægja með matin að mati hópsins.

IFC tower (þessi stóri hægra meginn)

Við fórum í IFC verslunarmiðstöðina eftir hádegi, aðalega til að skoða og dást af fallegu hlutunum þar. IFC turninn er hæsta bygging Hong Kong, eins og stendur allavega, það er verið að byggja aðra hærri. Þetta er algjör hátísku staður með Prada, Gucci, Valentino og fleiri og fleiri fínar verlsanir sem við varla þorðum að stíga fæti inn í. IFC er í raun tveir turnar og verslunarmiðstöðin er einungis á fyrstu 5 eða 6 hæðunum í þeim hærri. Þar fyrir ofan tekur svo International Finance Center við á næstu 82 hæðunum og í þeim minni er svo stærsta Four Seasons hótel í heimi, svo það kemur kannski ekki á óvart hvaða búðir eru í nágreni við það.
Við enduðum því á að fara í HM í næstu götu þar sem verðin voru meira að okkar skapi.

Landsvæðið sem tilheyrir The New Territories er allt fyrir ofan ímyndaða skálínu milli Tsuen Wan og Kowloon Tong.

Á sunnudaginn fórum við í túr um "The New Territories" en það er landsvæðið sem Englendingar leigðu af Kína í 99 ár. Hinn hlutan af Hong Kong tóku þeir með valdi. Nýju landsvæðin eru að mestu leiti óbyggð og eru því nokkurn vegin einn stór skógur en þar voru helstu verksmiðjur breta á sínum tíma. Þær hafa núna flutst yfir á meginlandið þar sem vinnuafl er ódýrara. Við vorum með frábæran fararstjóra með okkur, Sue. Sue er bresk, uþb 60-65 ára ótrúlega hress kona sem á sínum yngri árum smellti sér í 4 ára bakpokaferðalag um heiminn! Geri aðrir betur. Hún settist svo að í Hong Kong á níunda áratugnum og er núna með fullgildan ríkisborgararétt hérna. Hún var líka uppfull af ýmiskonar skemmtilegum fróðleiksmolum um Hong Kong, Kína og Asíu yfir höfuð. Gæti ekki hugsað mér betri fararstjóra.

Yuen Yuen Institue: musterið sem við heimsóttum er tileinkað þremur mismunandi trúarbrögðum, Búddisma, Taoisma og Konfúsíusisma.

Fyrsta stopp dagsins var í Yuen Yuen musterið eða hofið eins og orðabókin vill þýða orðið "Temple"... sem er heldur skemmtilegt fyrir þær sakir að þar eru fleiri en ein trú iðkuð. Þær eru 3 talsins, Búddismi, Taoismi og Konfúsíusismi. Það var afar gaman að sjá hvernig mismunandi, en þó lík, trúarbrögð geta verið iðkuð í friði og sátt á sama stað.
Það voru nokkrar jarðarfarir í gangi þegar við komum á svæðið og þarna mátti sjá papírsbíla, hús, þvottavélar, sjónvörp, farsíma, tölvur, loftræstikerfi og nánast allt sem hugurinn girnist. Þetta eru pappírsgjafir sem brenndar eru við jarðarfari í þeirri trú að sá látni megi verða svo farsæll að eignast þær í næsta lífi. Það er ekki skrítið að þetta séu vinsæl trúarbrögð, aldrei fékk ég að brenna neitt þegar ég mætti í kirkju. Þeir kunna þetta hérna, gera trúina spennandi fyrir börnin, það dregur fleiri að. Nei ég segi nú bara svona, en það er gaman að velta fyrir sér hvernig svona siðir byrja.
Við enduðum svo á því að finna út hvaða dýr við erum, þe skv þeirra ártali. Ég er fædd á ári Uxans (1985) og á mér að líka vel við dreka, tígrisdýr og æj ég man ekki alveg hverja fleiri. Svo pabbi okkur á að koma vel saman, þú ert víst dreki. Ég hugsa að þeir hafi eitthvað rétt fyrir sér.
Það sem kom okkur þó mest á óvart er að skv þeirra reikninum er ég víst 24 ára, ekki 23! Ja ég tel mig nú vera 22 ára en það er annað mál. Þeir segja að við fæðumst eins árs, þe að fyrsta árið sé í móðurkviði. Við vorum sammála um að það væri alls ekkert svo vitlaust, tæknilega séð eyða allir um 9mánuðum í móðurkviði en einhverra hluta vegna teljum við það ekki með. Ég náði nú reyndar ekki að komast að því hvað gerist þegar fyrirburar fæðast... hvort þeir fæðst hálfs árs gamlir eða hvernig þeir aldurs-flokka þá.

Næsta stopp var á hæsta fjalli Hong Kong en þar er afar stór garður og þangað flykkjast Hong Kong búar um helgar til að fara í göngutúra og hittast og grilla saman öll stórfjölskyldan. Þeir stunda þetta reyndar ekki að sumri til eins og við Íslendingar vegna ofsahita, óbærilegs raka, rok og rigningar... það er að segja eins og veðrið er núna. Heldur marsera þeir út úr borginni og upp í fjöllin seint á haustin og á vormánuðum. Við fórum að Tai Mo Shan Lookout Point en þaðan má sjá yfir höfnina og íbúðarhluta Tsuen Wan, ein norðvestasta borg Hong Kong, og á heiðskýrum dögum alla leið til Shenzhen í Kína. Hingað flykkist fólk víst líka þegar kaldast er, því þetta er kaldasti staður Hong Kong og örsjaldan á köldustu dögum ársins má sjá frost hérna. Eitthvað sem Hong Kong búar þekkja ekki. Gaman að því.

Skakka rútan okkar....

Bílstjórinn okkar var eitthvað óreyndur, mér skildist að hann hefði aldrei keyrt þenna túr áður, svo þegar kom að því að leggja á bílastæðinu við garðinn áttaði hann sig ekki á því að hann yrði að taka stóran sveig til að festa ekki rútuna eins og fararstjórinn okkar var að reyna segja honum. Keyra þarf niður nokkuð bratta brekku að bílastæðinu og hola hefur myndast neðst í brekkunni. En óreyndi bílstjórinn okkar áttaði sig ekki á þessu og keyrði því beint áfram. Það varð til þess að afturendi rútunnar rakst í veginn og rútan sat föst. Við hoppuðum því öll út (það sést víst ekki nógu vel á myndinni en hoppið út úr rútunni var um metri á hæð! Það voru 2 stelpur í hópnum sem ekki náðu að lenda og skullu því á héin. Ja við skulum bara segja að þau voru ekki mjög falleg eftir á)
Við gerðum ráð fyrir því að hann myndi bara bakka upp brekkuna og bíða eftir okkur þar, það var hvort eða er bara afleggjarinn að bílastæðinu. En nei. Hann ákvað að bakka upp brekkuna og reyna aftur, án þess að beygja, og í þetta skiptið fannst honum sniðugt að stíga duglega á bensíngjöfina rétt fyrir holunna!!! Það var ekki fallegt hljóð sem heyrðist þegar rútan okkar skall ansi vel í malbikinu og skildi eftir sig dökka rák af málningu á jörðinni. Við vorum viss um að við sætum föst þarna það sem eftir var dagsins, eftir þessi ósköp. En sem betur fer tókst honum að losa hana aftur og við gátum haldið ferðinni áfram í rútu þar sem annað hjólið rakst í bílinn með þar tilgerðum látum, og hún var einfaldlega skugglega skökk alla leiðina. Ef eitthvað þá virtist hún bara skekkjast eftir því sem leið á túrinn. Og það skondna var að mun fleiri sátu á þeirri hlið sem lyftist frá jörðinni en hinni, svo það var ekki þyngd farþegana að kenna.

Við keyrðum því næst fram hjá bæ nálægt landamærum Hong Kong og Kína sem eitt sinn hýsti breska hermenn sem gengdu því hlutverki að vernda landamærin, og fjölskyldur þeirra, en í dag er hálfgerður draugabær. Þegar bretarnir fóru skyldu þeir húsin og íbúðirnar fullinnréttaðar eftir en bresku hermennirnir sem þarna gengdu herþjónustu tóku allir konurnar sínar og börnin með til Hong Kong. Þarna voru því leikskólar, tennisvellir, bíóhús og á meðan dvöl þeirra var, voru reglulegar rútuferðir fyrir eiginkonunrnar inn í Hong Kong svo þær gætu farið að verlsa.
Kíversku hermennirnir sem tóku við þurfa hinsvegar að gegna 2 ára herskyldu á svæðinu, við að passa landamærin, og er þeim einungist leyfilegt að fara 1 sinni heim til Kína á þessu tímabili. Þetta er hluti af samkomulagi Kína og Hong Kong, þe Kína sér um hernaðarlega varnir Hong Kong, en þeir sjá sjálfir um rest (lögreglu, dómstóla og þess háttar). Svona er þetta allavega í bili, en þeir eru víst í 50 ára aðlögunartíma í að verða aftur hluti af Kína.
Aftur að hermönnunum. Þeir eru því flestir einhleypir en þeir sem eru giftir mega ekki taka eiginkonur sínar með sér yfir landamæri til Hong Kong þegar herskylda þeirra hérna hefst. Þeir eru líka mun færri er bretarnir og því nýta þeir einungis brota brot af öllum íbúðunum og húsunum hérna. Þeim er einnig ekki úthlutað heilri íbúð eins og bretunum, heldur deila þeir allir herbergi með fjölda annara hermanna og þarfnast því minna rýmis.
Það sorglega er að í staðin fyrir að gera íbúðirnar að íbúðarhúsum og koma upp einföldu strætókerfi hingað eru þær bara látnar standa auðar, ja ekki fullkomlega auðar þar sem þær eru full innréttaðar, og eru að rotna niður. Það hefur því enginn búið í flestum húsunum í meira en 11 ár! Þeir tóku víst gluggatjöldin niður fyrst núna í vetur, þar sem þau voru farin að molna. Og á sama tíma er Hong Kong að glíma við húsnæðisvandamál.... stundum mætti hugsa aðeins fyrir hlutunum og nýta það sem þegar er til staðar betur. Hefði viljað taka myndir af þessum stórfurðulega stað, en þar sem þetta er jú herstöð þá máttum við ekki stoppa.

Hakka þorpið.

Við héldum för okkar áfram í átt að Kína til að heimækja Hakka þorp. Hakka fólk eru bændur sem komu til Hong Kong og settust þar að. Þeir tala sitt eigið tungumál og hafa sína eigin siði. Þeir td reirðu ekki fæturnar á konunum sínum þar sem þeir voru löngu búnir að átta sig á því að þær væru of mikilvægur starfskraftur á hrísgrjóna ökrunum til að fórna fyrir það eitt að hafa litla fætur. Hakka fólkið er þekkt fyrir frábæra landbúnaðarkunnáttu og nýtingu en meiri hluti þorpana þeirra er að leggjast í eyði þar sem unga fólkið flytur í burtu inn í stórborgirnar í von um betra líf. Þeir eru auðþekkjanleg þar sem Hakka fólk gengur um í svörtum fötum með stóra stráhatta á höfðinu og svört lök fyrir andlitinu til að skýla því frá flugunum. Fólk er hinsvegar vinsmalegast beðið að virða það að taka ekki myndir af Hakkafólki því samkvæmt þeirra trú og siðum, þá telja þeir að ljósmyndir steli hluta af sálinni þeirra. Við vorum því afar hlýðin og virtum þetta en tókum í staðin myndir af húsunum þarna sem voru lítil og skemmtieg en í heldur sorglegu ásikomulagi. Í þorpinu sem við heimsóttum búa nánast eingöngu konur, þar sem ungviði er flutt að heima og í burtu, og mennirnir látnir úr elli. Það var því pínu skondið að labba um tóman bæin en í gluggunum mátti sjá glitta í gömul og hrukkót andlit kíkja á þennan skrítna hóp af hvítu fólki. Ein konan hætti sér reyndar út til að selja okkur heimalagað sælgæti, gert úr hnetum og karamellu. Fyrir 150kr/pakkinn keyptum við upp allar birðirgnar hennar og ég hugsa að þetta hafi verið með betri kaupum flestra. Allavega smakkaðist sælgætið mjög vel og okkur leið vel að hafa styrkt þessa gömlu konu, sem var 85 ára, bjó alein og sá um sig sjálf ásamt því að útbúa sælgæti og selja sjaldséðum ferðamönnum.
Þetta var eitt áhugaverðasta stopp ferðarinnar að mínu mati.

Við héldum förinni áfram í áttina að nokkuð mekilegum bæ sem nefnist Sha Tau Kok og er bókstaflega á landamærum Hong Kong og Kína. Það vill nefninlega svo skemmtilega til að það er gata í miðbænum sem skilur löndin tvö að og heitir hún því frumlega nafni "Border Street". Svo sá íbúarnir gætu valhoppað niður götuna og zikzakkað yfir götuna og væru þeir um leið að hoppa milli landanna tveggja. Það þarf hinsvega sérstakt leyfi til að fara inn í bæinn út af landamærunum svo við máttum ekki fara þangað. Í staðin fórum við að fuglafriðlandinu A Chau, við landamærin.

Það stakk einhver upp á því að ég synti bara yfir til Kína.. það er þarna rétt hinu megin við fjörðinn og slyppi þannig við allt vesenið við nýhertu visa-reglurnar þeirra.

Við erum þó nokkur búin að vera spá í því að kíkja yfir til Kína. Mig langaði sérstaklega að heimsækja Beijing en Kína herti í júní reglur um vegabréfa áritanir til landsins vegna Ólympíu leikanna. Því þurfa allir sem vilja heimsækja landið að sýna fram á farmiða fram og til baka, staðfesta hótelgistingu fyrir alla þá daga sem dvelja á í landinu og ýmislegt fleira.

Næsta stopp var svo "photostop" hjá fossi á leiðinni frá landamærunum.

Fossinn sem við sáum nefnist Bride's Pool Falls. Nafnið kemur til af því að eitt sinn var verið að fara með brúður frá einu þorpinu yfir í annað á leiðinni í sitt eigið brúðkaup. Það var venja að bera brúðurina í vagni frá heimili foreldra hennar að heimili brúðgumans þar sem brúðkaupið sjálft fór venjulega fram. Í þessu tilviki vildi hins vegar svo illa til að burðarmennirnir hrösuðu og datt brúðarvagninn með brúðurinni inn í í fossinn og hún druknaði.
Fossinn er frægastur fyrir að renna allt árið um kring... mér fannst það nú voða lítið merkilegt.... sagði þeim að koma og heimsækja mig þar rynnu nánast allir fossar allt árið um kring. c",)

Síðasta stoppið var fara og sjá Sam Mun Tsai fljótandi fiskimanna þorpið. Þar býr fólkið um borð í þessum fljótandi húsum, og það besta er að þau hafa núna rafmagn um borð, það liggja einfaldlega rafmagnslínur út í vatnið. Efast reyndar um að þetta stæðist okkar öryggisstaðla, en það er annað mál. Þar sem við stóðum á steinsteyptri bryggjunni stóðu hárin á höfðinu okkar upp í loftið líkt og þegar stöðurafmagn er flutt yfir í uppblásna blöðru og haldið nálægt hári.
Þau lifa á því að veiða fisk og selja veitingastöðum í nágreninu. Þeir fiskar sem ekki eru nógu stórir til að selja eru settir í net sem staðsett eru undir húsunum og fóðraðir þar til þeir eru nógu stórir til að selja. Þetta er afar gömul aðferð sem þessi hópur stundar enn. Í gamla daga stigu þau nánast aldrei fæti á þurrt land, en í dag eru einu skiptin sem þetta fólk fer í land er til að selja fiskinn og fara í skóla. En þau verða víst að hlíða lögum landsins sem kveða á að öll börn skulu ganga í skóla. Í gamla daga voru börnin svo vön að standa á bakkanum og kalla á mæður sínar þegar þau komu úr skólanum. Í dag nota þau farsíma líkt og allir aðrir svo þau hringja bara og mömmurnar skjótast á litlu bátunum að sækja ungana sína.
Skemmtilegt hvernig ákveðin tækni gagnast mismunandi menningu. Hérna í Hong Kong er gert ráð fyrir því að meira en 95% íbúa eigi farsíma og við sáum það sama í Shanghai. Það er pínu kjánalegt að sjá að meira aðsegja þeir allra fátækustu hafa samt efni á því að kaupa sér farsíma.

Það sorglega er, að það er verið að reisa "Beverly Hills" á hæð við vatnsborðið. Það eru mjög stór og flott raðhús á Hong Kong mælikvarða. Þegar fyrsta fólkið flytur inn verða fiskimennirnir að flytja í burtu því ríka og fína fólkið vill ekki þurfa að horfa á það úr eðal "harbour view" húsunum sínum.
Harbour view er eitthvað það eftirsóttasta í íbúðarkaupum hérna. Það hefur hins vegar ekki alveg sömu merkingu og við myndum leggja í orðin útsýni yfir sjóinn. Hérna getur það þýtt allt frá því að hafa fullkomið fallegt útsýni yfir höfnina og yfir í það að frá ákveðnu sjónarhorni í íbúðinni megi sjá glitta í sjóinn milli tveggja nærliggjandi háhýsa.
Við enduðum svo frábæran dag á kvöldverði í Tsim Sha Tsui á litlum krúttulegum indverskum veitingastað. Butter chiken og naan brauð.... gerist ekki mikið betra. Pabbi þú verður að fara vara þig ef ég elda einhvern tíman heima, það verður sko indverskur-, japanskur-, tælenskur-, mexíkanskur- eða kínverskurmatur á borðstólum c",)

Filippseyjar

Seint á fimmtudagskvöldið lögðu 13 litlir ferðalangar af stað í leiðangur til Filippseyja. Eftir um tveggja tíma flugferð með eðal flugfélaginu Cebu Pacific lenntum við eldsnemma að morgni til = um miðja nótt á Mactan flugvellinum á Cebu. Það vakti mikla kátínu meðal ferðalanganna þegar flugþjónarnir hófu að sýna súrefnisgrímu-,sætisbelta- og björgunarverstanotkun ... eitthvað sem ég hef ekki séð í langan tíma enda flest flugfélög búin að koma upp sjónvarpsskjáum um borð í sínum vélum.

Cebu er ein af um 7000 eyjum Filippseyja og ágætlega þekktur ferðamannastaður. Við stoppuðum hinsvegar einungis til þess að ná okkur í hefðbundin morgunmat að hætti eyjaskeggja og hoppuðum svo í næstu ferju til eyjunnar Bohol.
Föstudeginum eyddum við í að ferðast um Bohol og skoða það helsta, lengstu bambushengibrú Filipseyja eða í heiminum, man ekki alveg hvort, Súkkulaðifjöllin og uppáhalds apa tegundina mína, Tarsiers. Ég hef einfaldlega ekki hugmynd um hvað þeir heita á íslensku...

Tarsiers eru minnstu apar í heimi og klárlega þeir krúttulegustu. Þeir eru, eins og sérst á myndinni, með afar stór augu (eins og undirskálar) en þeir geta ekki hreyft augun. Í staðinn geta þeir hreyft hausinn á sér í einar 180° líkt og uglur gera. Þeir eru næturdýr sem veiða engisprettur en nafnið er dregið af ofvöxnu öklabeininu sem þeir hafa.
Við áttum erfitt með að slíta okkur frá þessum litlu krúttulegu dýrum og halda ferðinni áfram. Augun í þeim einfaldlega gleypa mann. Við héldum þó ekki áfram fyrr en þeir sem "þorðu", (eins og einhver sagði) fengu að halda á þeim.
Næst tók svo við hengibrúin.
Af henni er voða lítið að segja annað en að þetta var löng hengibrú gerð úr bambus. Hún leit ferkar ótraustvekjandi út í byrjun, en eftir að hafa séð stóran hóp "stórgerðra" Japana koma þrammandi yfir treystum við okkur til að skokka þetta líka.
Að labba yfir var eins og ágætis rússíbanaferð, hún vaggaði svo mikið fram og til baka með eðal brakhljóðum. Þegar yfir er komið er ekki mikið að sjá, lítil búð sem selur ferðamanna-minjagripa-drasl, gömul kona að selja grillaða banana sem að sögn þeirra sem smökkuðu voru afar sætir og góðir. Ég hélt mig frá þeim enda afar lítið hrifin af nokkurs konar bananabragði. Það var því lítið annað í stöðunni en að þramma aftur til baka í bílanna okkar.
Súkkulaði fjöllin eða Chocolate Hills voru síðasti áfangastaður dagsins áður en haldið var í síðbúin hádegismat.
Þetta eru um 1268 litlir en misstórir keilulaga hólar sem líta skuggalega mikið út fyrir að vera af mannavöldum. Það eru þeir hins vegar ekki, en jarðfræðingar eru ekki á eitt sammála um hvernig hólarnir urðu til. Sumir segja landris aðrir eldfjöll undir sjávarmáli og enn aðrir veðrun eða þeir sem geta ekki valið: samblanda af fyrr nefndu. Sama hvernig þau mynduðust þá eru þau mjög fallegur staður og skemmtilegt stopp á leiðinni okkar.

Hádegismaturinn var borinn fram um borð á litlum pramma sem silgdi með okkur upp fljót í miðjum frumskógi Bohol. Við vorum lygilega heppin með veður því um leið og báturinn lagði af stað byrjaði þessi úrhellis rigning. Pramminn var sem betur fer með afar þéttu og vel ofnu pálmalaufa þaki svo við nutum matarins meðan rigndi.Um miðja vegu byrjuðum við að heyra trommuslátt í fjarska og í ljós kom að eitt stopp yrði tekið á leiðinni. Að sjá innfædda úr Ati ættbálknum dansa og sýna listir sínar.
Þarna sáu 4 ungir piltar klæddir í strápils um að berja á tóma bensínbrúsa, hoppa í gegnum logandi hring, dansa afar misheppnaða stríðsdansa, sýna bogfimi og klifra upp pálmatré. Trommuslátturinn var nokkuð góður, taktfastur og skemmtilegur. Dansarnir, ja þeir virtust ekki vera í mikilli æfingu og héldu því illa takti. Einn þeirra sá svo um að hoppa í gegnum logandi hring og tókst að hitta og komast í gegn án þess að kveikja í strápilsinu sínu. Hann vippaði því næst upp boga og sýndi listir sýnar með boga og örvum og endaði loks á því að klifra upp pálmatré. Við tókum hins vegar eftir því að í tréið var búið að höggva fótstig alla leiðina upp. Þegar allt var tekið saman þá var þetta hin ágætasta ferðamannasýning en ekki mikið meira.
Síðasta stoppið á leiðinni var svo elsta kirkja Bohol eyju en á eyjunni má finna ótrúlegan fjölda kaþólskra kirkja. Þetta stopp vakti litla lukku meðal ferðalanga sem voru orðnir langeygðir eftir sóla, strönd og sjó.

Við brunuðum því næst beina leið á hóelið okkar og tékkuðum okkur inn í lítil rök herbergi. Það gerði þó ekkert til enda voru þau einungis notuð til að hoppa í bíkiní og til að ná 3 tíma blund um nóttina.
Á laugardaginn skelltum við okkur í nudd á ströndinni. Það var einstaklega ljúft og að borga 500kr fyrir klukkutíma nudd skemmdi sko ekki fyrir. Við notuðum annars daginn í afslappelsi á ströndinni, þrátt fyrir sólarleysið, en tókum svo ferjuna aftur yfir til Cebu um eftirmiðdaginn.
Hefðbundinn filippínskur kvöldmatur var á borðstólum um kvöldið, það er grillað sjávarfang. Maturinn var alveg frábær en grillaður hörpudiskur með hvítlauk og osti stóð klárlega upp úr.
Þetta er eitthvað sem ég ætla að prófa elda þegar ég kem aftur heim. Við eyddum svo því sem eftir var kvöldsins á bar í nágreninu þar sem var lifandi tónlist úti í garði.

Sunnudagurinn var hins vegar ekki alveg eins góður og hinir tveir þar sem ég vaknaði fárveik með hita, magaveiki og verki ásamt því að þurfa kasta upp innihaldi magans míns á ca 30 min fresti allan daginn. Það var hins vegar ekkert í maganum enda ekki búin að borða morgunmat. Svo meðan hópurinn gerði sig kláran í að fara í bátsferð og hoppa á milli lítilla eyja í nágreninu þá tékkaði ég mig inn á hótel í nágreni við höfnina. Ég eyddi því sunnudeginum mínum í rúmminu og á baðherberginu á litlu heldur skuggalegu hótelhebergi (að mati filipseyinga þá var þetta ágætasta hótel c",)
Þau sóttu mig svo aftur um kvöldið og við héldum upp á flugvöll. Ég náði þó að kíkja inn í eina gítarbúð á leiðinni, en þeir framleiða fjöldan allan af gíturum þarna á Cebu.
Flugið til baka gekk vel nema á leiðinni veiktust tvær af stelpunum líka, svo við höfum ákveðið að kenna ostrunum sem við átum um þessi óskup öll.

Afar skrautleg vika

Síðasta vika hefur verið eins og rússíbani...upp og niður upp og niður.



Byrjaði reyndar nokkuð vel, fórum á veðreiðar og það var skemmtilega skrítin upplifun.
Hong Kong er með 2 stóra og þá meina ég stóra veðhlaupavelli? Veit ekki alveg hvort það er rétta nafnið á íslensku. Ég geri fastlega ráð fyrir því að Bretar hafi verið svo elskulegir að kynna þá fyrir íþróttinni á þeirra tímum hér. En veðreiðar eru Hong Kong búum afar mikilvægar, hér eru keppnir allt að 5 sinnum í viku! Og þegar Bretar skiluðu landinu aftur til Kína, þá fannst fyrsta, og eina, "The Chief Executive of Hong Kong" eða einfaldlega yfirmanni Hong Kong eins og einn skiptinemanna kallaði hann, nauðsynlegt að minnast á veðreiðarnar í fyrstu opinberu ræðunni sinni! Þar fullvissaði hann Hong Kong búa að þrátt fyrir að bretarnir væru að fara þá myndu veðreiðarnar halda ótrauðar áfram.
Ég mætti því galvösk og spennt yfir fyrstu veðreiðunum mínum á veðhlaupavöllinn í Happy Valley og eins og ávallt í fylgd fríðs hóps IAESTE skiptinema. Við gengum fram hjá gullhúðuðum inngangi með 4 massífa dyraverði og þangað fór sko enginn inn, kannski Sir Tsang, yfirmaður Hong Kong eigi fast sæti þarna. Síðan tóku við inngangar á eftir inngöngum, sem eftir því lengra sem við gengum urðu minna mikilfeglegir og að lokum eftir 15min labb hálfan hringinn í kringum völlinn komum við að "Public entrance". Þar fengum við lýðurinn að ganga í gegnum hlið sem auðveldlega mætti nota í réttir á haustinn. Á móti okkur tók mannmergð (ekki að það sé neitt nýtt), bjór (heldur ekki nýtt) og hrossataðslykt en hana hef ég ekki fundið áður í Hong Kong. Þarna skemmti almúginn sér við að drekka bjór, dást að hestunum og spá í spilin svo ekki sé nú minnst á að labba upp bratta þrönga stiga upp á 7. hæð til að sjá yfir völlinn. (Við öfunduðum aðalinn í einkastúkunum bara "pínu lítið" yfir rúllustigunum sínum) Það er ekkert grín að skokka upp 7 hæðir í 30°stiga hita og 90% raka.
Þegar upp var komið tóku við misgáfulegar pælingar og aðferðir við að velja hvaða hest ætti að "veðja" á. Reyndar voru einu verðlaunin klapp á bakið og hrós frá hópnum því enginn gerðist svo djarfur að veðja á hestana. Já það er kannski réttara að taka fram að öll veðmál fóru fram á fyrstu tveimur hæðunum... það gæti haft örlítið letjandi áhrif á hópinn.
Mín taktík var einföld í byrjun... ég valdi nafnið á hestinum. Það var úr voða litlu öðru að velja, þeir voru allir jarpir að lit með pínu litla kjánalega klædda knapa á bakinu. Svo fyrir valinu var MARVELLOUS!!!
Og viti menn Marvellous stóð undir nafninu og sigraði! Komst að því seinna að þetta var fyrsti sigur hans á þessu tímabili og því fer að ljúka.
Í næsta hlaupi var það liturinn sem réð algjörlega úrstlitum um val á hesti. Út úr hópi jarpra... samt meira bara brúnna hesta birtist einn grár = hvítur. Svo Kingston Winner varð næstur fyrir valinu. Satt best að segja þá byrjaði hann vel og var með forusturna alveg fram í lokin en endaði fimmti... Ég hef því ákveðið að halda mig við nöfnin... og Thunder Flash stóð vel undir sínu í síðasta hlaupinu sem við horfðum á og endaði fyrstur.
Þeir mega eiga það að nöfnin ein eru skemmtun útaf fyrir sig...Good To Go, Wine Win, The World Of Love, Add The Fun, Here We Go, Sixty Seconds, Happy Sunday, Fun og svona heldur þetta áfram og áfram.

Það er hins vegar meira niður á við að þurfa að fá húsvörðinn til að opna herbergið mitt þriðja daginn í röð af því að herbergislykillinn minn virkar aldrei, þrátt fyrir að vera endurstilltur á hverjum morgni af fólkinu í afgreiðslunni. Það kann ekki að brosa.
Eða af fara snemma að sofa til að getað vakanað eldsnemma (kl 7!) á laugardegi af því að hópurinn ætlar að taka ferju á eyju í nágrenninu, já rétt að minnast á það. Einu ferjuna sem siglir þangað 1 sinni á dag. Til þess eins að lenda í leigubílnum sem vissi ekki hvert hann var að fara né að það væri yfir höfuð bryggja í þessum bæjar hluta, borga jafnvirði 4 kvöldmata og fá að horfa á alla hina sigla á brott um borð í ferjunni sem við misstum af. Og það rétt misstum af, hún var það nálægt að við vorum að spá í að hlaupa út landganginn og hoppa í von um að drífa um borð, en þá var okkur litið á sjóinn. Hann er það gruggugur og skítugur hérna að við hættum við.
Ekki hjálpaði til að á fimmtudaginn var nýju töskunni minni stolið með símanum, veskinu, nýju myndavélinni ja einfaldlega öllu nema passanum í. Sé nú reyndar mest eftir öllum myndunum sem ég var ekki búin að setja inn á tölvuna mína vegna plássleysis...
Ég fékk hins vegar að koma inn á kínverska löggustöð og hún var EKKERT lík þessari einu sem ég hef farið inn í. (bekkjarferð í 7.bekk í lögreglustöðina við Hverfisgötu) Mig hefur aldrei langað eins mikið til að vera með myndavél við höndina eins og þá!

Segir ykkur betur frá því seinna, þarf að hlaupa, Filipseyjar eru áfangastaður helgarinnar og ég þarf að fara ná strætó upp á flugvöll. Smelli inn myndum eftir helgi...


PS. Pabbi ef það eru stafsetningarvillur í þessu þá biðst ég afsökunar, hef ekki tíma til að lesa pistilinn yfir c",)